ระดับปรมาจารย์ แต่มันคือระดับการสร้างสรรค์ของพ่อเพลงเลยนะ!’
‘หลินจือไป๋ คุณคือพระเจ้าของผม!’
‘เขาไม่ใช่พระเจ้าของนายคนเดียวหรอก เขาคือพระเจ้าในใจชาวฉินโจวจำนวนมหาศาลต่างหาก!’
‘ตอนนี้พระเจ้ายังได้เป็นนายกกิตติมศักดิ์สมาคมนักเขียนฉีโจวอีก ฮ่าๆๆๆ ขำจะตายอยู่แล้ว คราวนี้คือการตบหน้าวงการวรรณกรรมฉินโจวทั้งทวีปเลยนะเนี่ย!’
‘ใช่เลย’
‘บางคนในวงการวรรณกรรมฉินโจว ตอนนั้นดันทำท่าทีแบบนั้นกับพระเจ้า จนพระเจ้ายอมไปเป็นนายกให้วงการกวีฉีโจวดีกว่าจะมานำทัพพวกงี่เง่าในวงการกวีฉินโจวของพวกเรา’
เมื่อพูดถึงตรงนี้
ชาวฉินโจวเองก็ขุ่นเคือง
ทว่าไม่ได้เคืองหลินจือไป๋
ทุกคนมองว่าความผิดอยู่ที่พวกปัญญาชนฉินโจวในตอนนั้นที่กีดกันหลินจือไป๋มากเกินไป
แม้ภายหลังหลินจือไป๋จะสยบคนทั้งวงการวรรณกรรมฉินโจวได้ จนถึงขั้นทำให้คนกลุ่มหนึ่งต้องพ้นจากตำแหน่ง และบางคนต้องออกจากวงการไปอย่างถาวร แต่ความแค้นครั้งนั้นก็ยังไม่จางหายไปโดยสิ้นเชิง
ทว่าชาวฉินโจวไม่รู้เลยว่า
ในวงการวรรณกรรมฉินโจว แม้หลินจือไป๋จะไม่ได้ดำรงตำแหน่งใดๆ แต่คุณยายจ้าวและโจวไท่ ในตอนนี้ต่างก็เป็นผู้นำของวงการวรรณกรรมฉินโจว!
และทั้งสองคนนี้ ในแง่หนึ่งก็ได้รับการ
