ลดน้อยลงไปเด็ดขาด
เหมือนกับต้นฉบับร่างแรกของบท ‘ทำนองแห่งสายน้ำ’ นี้
มันล้ำค่าจริงๆ เขาตั้งใจเขียนมากด้วย ถึงขั้นจงใจใช้อักษรหวัดแกมบรรจงอันดับหนึ่งในใต้หล้าเพื่อให้คู่ควรกับผลงานชิ้นนี้
จะให้เขียนเพิ่มอีกแผ่นหลินจือไป๋ก็ไม่ยอมแล้ว
เขาต้องรักษาคุณค่าของต้นฉบับร่างแรกในฐานะนักลายพู่กันเอาไว้
หากผลงานลายพู่กันของหลินจือไป๋ใครๆ ก็หามาได้ง่ายๆ…
ต่อให้ลายมือของหลินจือไป๋จะสูงส่งเพียงใด มูลค่าของผลงานก็จะลดฮวบลงทันที เรื่องนี้มันเป็นเรื่องจริงที่โหดร้าย
ดังนั้นหลินจือไป๋จึงยิ้มและปฏิเสธไปว่า
“ทุกคนมีจำนวนมากเกินไป ผมคงไม่สามารถแบ่งให้เท่ากันได้ทุกคนหรอกครับ ถ้าทุกคนยอมรับในมูลค่าของผลงานชิ้นนี้ งั้นก็ขอมอบต้นฉบับบท ‘ทำนองแห่งสายน้ำ’ นี้ไว้ให้เป็นสมบัติของวงการวรรณกรรมฉีโจวทั้งทวีปแล้วกันครับ”
มอบให้วงการวรรณกรรมฉีโจวทั้งทวีป
ประโยคนี้ช่างใจกว้างและสง่างามยิ่งนัก ไม่เพียงแต่ทำให้ปัญญาชนในที่นั้นพูดไม่ออก แม้แต่หูเหวยและสืออวิ๋นก็ยังกระดากอายที่จะแย่งชิงกันต่อ
เพราะอย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นพี่ใหญ่และพี่รองของวงการวรรณกรรมฉีโจว
ถ้าพี่ใหญ่พี่รองเห็นแก่ตัวเกินไป ต่อไปจะนำทัพคนหมู่มากได้อย่างไร?
ดังนั้น
