พื่อบรรลุเป้าหมาย’
“ท่านนายกหลินครับ!”
“ผมเป็นคนรักลายพู่กันเข้าไส้ โดยเฉพาะอักษรหวัดแกมบรรจง ต้นฉบับร่างแรกของ ‘ทำนองแห่งสายน้ำ’ ที่คุณเขียนนี้ จะกรุณามอบให้ผู้น้อยได้ไหมครับ?”
“ขออภัยที่ต้องรบกวนด้วยความเห็นแก่ตัวเช่นนี้ หวังว่าคุณจะเข้าใจ!”
“ผมเป็นแฟนคลับของคุณนะครับ ชอบผลงาน ‘อารัมภบทศาลากล้วยไม้’ มาก ถ้าได้ผลงานอักษรหวัดแกมบรรจงของคุณสักชิ้น ต่อให้ตายตอนนี้ก็ไม่เสียดายชีวิตแล้ว!”
“ผมด้วย ให้ผมเถอะ ผมตายตาหลับแล้ว!”
“ผมก็ตายตาหลับเหมือนกัน!”
หลินจือไป๋หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ทำไมแต่ละคนถึงกับต้องตายตาหลับกันหมดขนาดนี้
เขาก็เขียนบท ‘ทำนองแห่งสายน้ำ’ มาแค่แผ่นเดียว ขนาดหูเหวยกับสืออวิ๋นยังแบ่งกันไม่ลงตัวเลย แล้วจะให้เขาดูแลคนเหล่านี้ให้ครบทุกคนได้อย่างไร?
คงไม่ใช่ให้เขาเขียนแจกคนละแผ่นหรอกนะ
ต่อให้หลินจือไป๋เมาแค่ไหน ก็ไม่บื้อถึงขั้นจะผลิตผลงานลายพู่กันของตนเองออกมาแบบค้าส่ง
ในฐานะยอดปรมาจารย์ลายพู่กัน หลินจือไป๋รู้ดีว่าของที่มีน้อยย่อมมีค่า เขาอนุญาตให้คนอื่นได้ครอบครองตัวอักษรบางตัวที่เขาเขียนขึ้นอย่างไม่ตั้งใจได้ แต่เขาจะไม่ยอมทำให้มูลค่าพิเศษของผลงานที่เป็นทางการของตนเอง
