ที่สืออวิ๋นตระหนักได้ เขาก็ตระหนักได้เช่นกัน บท ‘ทำนองแห่งสายน้ำ’ คือผลงานที่เขาได้ยินแล้วอยากจะคุกเข่าให้หลินจือไป๋ทันที…
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นโลกกว้าง!
แต่เป็นเพราะกลอนบทนี้มันแสดงถึงโลกที่กว้างใหญ่เกินไป ไม่ใช่แค่เขาหรอก แต่วงการวรรณกรรมในบลูสตาร์ก็ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน!
และผลงานเช่นนี้ที่หลินจือไป๋เขียนขึ้นเป็นครั้งแรก มูลค่าจะต่ำได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายยังเป็นยอดฝีมืออักษรหวัดแกมบรรจงอันดับหนึ่งในใต้หล้าอีกด้วย!
และประจวบเหมาะที่บท ‘ทำนองแห่งสายน้ำ’ แผ่นนี้หลินจือไป๋ก็เขียนด้วยอักษรหวัดแกมบรรจงนั่นเอง!
ดังนั้น
หูเหวยเองก็อยากได้มันมาครอบครอง
ลำพังแค่ฝีมือลายพู่กันเขาก็อยากได้จะแย่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่านี่คือต้นฉบับร่างแรกของบท ‘ทำนองแห่งสายน้ำ’ เลย!
หูเหวยกับสืออวิ๋นไม่ได้โง่ และแน่นอนว่าปัญญาชนคนอื่นๆ ก็ไม่ใช่คนเขลา มิเช่นนั้นบทกวีที่หลินจือไป๋เขียนตอนผ่านด่านก่อนหน้านี้ ก็คงไม่เกิดการแย่งชิงกันหรอก
ด้วยเหตุนี้
เมื่อเห็นหูเหวยกับสืออวิ๋นกำลังยื้อแย่งกันเพราะอยากได้บท ‘ทำนองแห่งสายน้ำ’ ปัญญาชนในที่นั้นจึงอาศัยพวกมากเข้าว่า เริ่มใจกล้าขึ้นมาบ้าง พวกเขาเลือกใช้วิธี ‘อ้อมค้อมเ
