้งสองฝ่ายจริงๆ งั้นผมจะรับตำแหน่งนายกกิตติมศักดิ์นี้ไว้แล้วกันครับ แต่ผมก็อยากเห็นความจริงใจของทั้งสองท่านด้วย สำนักพิมพ์เสินฮว่าของผม…”
“คุณหลินครับ”
สืออวิ๋นพูดแทรกหลินจือไป๋ขึ้นมา “สำนักพิมพ์เสินฮว่าแห่งฉินโจวนั้นมีขนาดใหญ่เกินไป ก่อนที่การประชันวรรณกรรมระหว่างฉีและฉู่จะเริ่มขึ้น พวกเราให้โควตานำเข้านักเขียนได้เพียงสามคนเท่านั้น แต่ถ้าคุณหลินช่วยให้ฉีโจวชนะการประชันวรรณกรรมฉีฉู่ปลายปีนี้ได้ล่ะก็ พวกเราจะขยายโควตานำเข้าให้เป็นสิบคนเลยครับ!”
สิบคน!?
หลินจือไป๋ยิ้มออกมา แบบนี้ก็เพียงพอแล้ว
หากไม่พิจารณาเรื่องการเติบโตของสำนักพิมพ์เสินฮว่า มองแค่สถานการณ์ส่วนตัวล่ะก็ โควตาเดียวก็เกินพอแล้ว เพราะหลินจือไป๋ตั้งใจจะนำผลงานนิยายของปู๋เย่โหวเข้ามาที่ฉีโจวเป็นหลัก
ทว่าหลินจือไป๋ยังเป็นเจ้าของสำนักพิมพ์เสินฮว่าด้วย
ดังนั้นโควตาอันล้ำค่าทั้งสิบตำแหน่งนี้ เขาไม่มีทางยอมปล่อยให้หลุดมือไปแม้แต่ที่เดียว สิ่งนี้จะทำให้สำนักพิมพ์เสินฮว่ากลายเป็นคู่สัญญาที่เหล่านักเขียนระดับท็อปนับไม่ถ้วนในฉินโจวต่างพากันรุมล้อมอยากร่วมงานด้วยแน่นอน
เพราะยังไงเสีย…
นี่คือโอกาสที่จะทำให้ผลงานของนักเขียนฉินโจวได้ก้าวออกไปนอกฉิน
