เรือนธรรมชาติ
ช่วงเวลาสำคัญที่สุดของงานชุมนุมกวีเทศกาลไหว้พระจันทร์มาถึงแล้ว ภายในเรือนมีเสียงดนตรีดังขึ้น แน่นอนว่าผู้บรรเลงในครั้งนี้ไม่ใช่หลินจือไป๋หรือเซี่ยซินอี๋
นี่คือการแสดงดนตรีและร่ายรำที่ผู้จัดงานเตรียมไว้ล่วงหน้า สถานที่แสดงคือลานกว้างหน้าเรือนธรรมชาติ ยามนี้ภายในลานสว่างไสวด้วยแสงไฟ มีหญิงงามดีดพิณ มีชายหนุ่มเป่าขลุ่ย และยังมีคนดีดสายผีผา เครื่องดนตรีโบราณหลายชนิดประสานเสียงกันอย่างกลมกลืน
ท่ามกลางเสียงดนตรี
มีเหล่าดรุณีน้อยร่ายรำอยู่ในลานประดุจภูตพรายใต้แสงจันทร์วันเพ็ญ บรรยากาศมีทั้งความสดใสแต่ไม่ทิ้งความสง่างาม บรรยากาศในงานค่อยๆ ร้อนแรงขึ้น
“ดูเหมือนผมจะเป็นคนแรกที่เขียนเสร็จ?”
พร้อมกับเสียงที่ดังขึ้น ปัญญาชนคนหนึ่งอาสาโชว์กระดาษในมือ บนนั้นมีบทกวีที่เขาเพิ่งสร้างสรรค์เสร็จเขียนไว้
“ขอดูหน่อย”
หูเหวยรับมาดูแล้วยิ้มให้ “พอใช้ได้”
ทุกคนพากันหัวเราะตาม คำประเมินนี้ของท่านผู้เฒ่าหู จริงๆ แล้วสามารถตีความตรงตัวได้ว่า ‘งั้นๆ แหละ’
ถ้าบทกวีนี้ดีจริง ท่านผู้เฒ่าหูก็คงจะอ่านออกมาให้ทุกคนฟังต่อสาธารณะและให้คำวิจารณ์ที่เจาะจงไปแล้ว
ปัญญาชนคนที่เขียนเสร็จคนแรกรู้ดีว่าผลงานของตนยังไม่เ
