งไม่รู้เรื่องหรอก แต่มันอลังการมาก’
‘ดีดได้ดีจริงๆ เลยแฮะ!’
‘ทำไมพวกปัญญาชนในเรือนธรรมชาติถึงไม่พูดอะไรเลยสักคำนะ?’
‘ฉันก็นึกว่าที่ท่านมหาเศรษฐีบอกว่าพอรู้บ้างเล็กน้อย หมายถึงแค่ระดับเริ่มต้นเสียอีก แต่ดูความชำนาญในการดีดนั่นสิ มือขยับเหมือนผีเสื้อบินเลย!’
‘ฉันว่าเหมือนงูนะ’
‘ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องกู่ฉินเท่าไหร่ มีใครเก่งๆ ช่วยบอกทีได้ไหมว่าเพลงนี้ระดับไหน แล้วเทคนิคการบรรเลงของท่านมหาเศรษฐีเป็นยังไงบ้าง?’
‘ในฐานะคนเรียนกู่ฉินขอตอบเลย เพลงนี้ของท่านมหาเศรษฐีดีมาก ส่วนระดับการบรรเลง ผมบอกได้แค่ว่าฟ้าดินและมนุษย์รวมเป็นหนึ่งเดียวแล้ว’
‘ไอ้ที่ว่ารวมเป็นหนึ่งนี่มันคืออะไร ลึกลับจัง?’
‘มันไม่ได้ลึกลับขนาดนั้น ฟ้าดินมนุษย์รวมเป็นหนึ่ง ในวงการมือโปรหมายถึงการผสมผสานเสียงเปล่า เสียงกังวานใส และเสียงลากสายได้อย่างสมบูรณ์แบบ’
‘สรุปคือท่านมหาเศรษฐีเป็นยอดฝีมือกู่ฉินจริงๆ สินะ!’
ในขณะที่ผู้ชมกำลังงุนงง หูเหวยก็เอ่ยปากออกมาในที่สุด เขาอดข่มความตกตะลึงในใจลง มองหลินจือไป๋ก่อนพูดว่า
“การถ่อมตัวจนเกินงาม มันก็คือความโอหังนะครับ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะอย่างจนใจ “คุณหลินน้อยครับ นี่มันไม่ใช่พอรู้บ้างเล็กน้อยแล้วล่ะครับ ชัดเจนว่าคุณกำลังกลั่นแกล้งพวกเราอยู่ชัดๆ ถ้าระดับนี้ยังเรียกว่ารู้แค่เล็กน้อย งั้นในที่นี้คงไม่มีใครกล้าบอกว่าตัวเองเล่นพิณเป็นแล้วล่ะ”
ข้างกายกันนั้น
สืออวิ๋นที่เพิ่งได้สติจา
