ไม่ใช่ว่าซ่งซิ่งเหลียงมีความคิดอยากจะแข่งขันกับหลินจือไป๋แต่อย่างใด ตัวเขาเองทุ่มเทศึกษาทักษะการวาดภาพมานานหลายปี จะกล่าวว่า ‘ไร้คู่ต่อสู้ในคนรุ่นเยาว์ทั่วทั้งฉีโจว’ ก็คงไม่เกินไปนัก
มิเช่นนั้น สืออวิ๋นคงไม่ให้คำวิจารณ์ซ่งซิ่งเหลียงต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ว่า ‘ภายในสิบปีจะกลายเป็นปรมาจารย์แน่นอน’ หรอก
แม้ว่าหลินจือไป๋จะไม่ใช่คนฉีโจว แต่เขาก็อายุรุ่นราวคราวเดียวกับตนเอง หรือดูเหมือนจะอายุน้อยกว่าตนเองด้วยซ้ำ ฝีมือด้านการวาดภาพย่อมไม่มีทางยอดเยี่ยมไปกว่าตนเองได้อย่างแน่นอน
ด้วยเหตุนี้
ซ่งซิ่งเหลียงจึงเพียงแค่เหลือบมองภาพวาดของหลินจือไป๋โดยไม่ได้ตั้งใจ และในสมองก็ไม่ได้มีความคิดอะไรเกิดขึ้นเป็นพิเศษ
ทว่าหลังจากเหลือบมองเพียงครั้งเดียว ซ่งซิ่งเหลียงกลับสังเกตเห็นถึงความไม่ปกติบางอย่าง เขาจึงได้ส่งเสียงอุทานเบาๆ ออกมาเช่นนั้น
การที่หลินจือไป๋ใช้พู่กันจีนวาดกุ้ง แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร
เพราะทุกคนยังต้องเดินทางไปเรือนธรรมชาติต่อ จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะเลือกวาดเนื้อหาที่ซับซ้อนเกินไป เพราะนั่นจะทำให้เสียเวลาเปล่าๆ
สิ่งที่ทำให้ซ่งซิ่งเหลียงรู้สึกว่าไม่ปกติจริงๆ ก็คือ
กุ้งของหลินจือไป๋มองแวบแรกนั้นดูเรียบง่ายมาก เป
