รง
ในสมัยโบราณการจะบรรยายว่าคนคนหนึ่งมีความสามารถรอบด้าน มักจะประเมินด้วยความยอดเยี่ยมในแขนง ‘พิณ หมากรุก อักษร ภาพ กวี ฉันท์ กาพย์ กลอน’
ทว่าความเป็นจริงก็คือ
แทบไม่มีใครเลยที่จะสามารถทำออกมาให้ยอดเยี่ยมได้ทุกแขนงจริงๆ แม้ว่านี่จะเป็นเป้าหมายสูงสุดของปัญญาชนทุกคน ไม่ว่าจะในสมัยโบราณหรือสมัยใหม่ก็ตาม
แต่ในยามนี้
หูเหวยรู้สึกว่าตนเองเหมือนได้พบกับอัจฉริยะที่เชี่ยวชาญทั้ง ‘พิณ หมากรุก อักษร ภาพ กวี ฉันท์ กาพย์ กลอน’ ในความหมายที่แท้จริงเข้าให้แล้ว!
“พวกเราอย่ามายืนเซ่อกันอยู่ตรงนี้เลย”
ในตอนนั้นเอง มีเสียงใสๆ เสียงหนึ่งดังขึ้น “งานชุมนุมกวีน่าจะใกล้เริ่มแล้วล่ะ”
หูเหวยถึงเพิ่งได้สติ เขายิ้มแล้วกล่าวว่า “ซินอี๋พูดถูก ด่านที่สามนี้คุณหลินน้อยผ่านไปได้อย่างไม่ต้องสงสัย และยังเป็นอันดับหนึ่งของด่านนี้ด้วย ในเมื่อคุณหลินน้อยผ่านสามด่านได้สำเร็จ งั้นพวกเราก็ขอเชิญคุณหลินน้อยเข้าสู่เรือนธรรมชาติอย่างเป็นทางการเถอะ”
“เชิญครับ!”
สืออวิ๋นทำท่าเชิญไปทางหลินจือไป๋
หลินจือไป๋โค้งรับตามมารยาท ขณะกำลังจะออกเดิน จู่ๆ ซ่งซิ่งเหลียงก็ถือภาพวาดของเขาแล้วเอ่ยปากขึ้นว่า
“คุณหลิน ภาพวาดแผ่นนี้ขายให้ผมได้ไหมครับ
