เอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจว่า “ภาพวาดนี้แปลกจริงๆ ทำไมคุณหลินไม่ได้วาดน้ำเลยสักหยด แต่ผมกลับเหมือนมองเห็นกุ้งกำลังว่ายอยู่ในน้ำจริงๆ?”
“เป็นเพราะความรู้สึกของมิติภาพ…”
จู่ๆ ซ่งซิ่งเหลียงที่จ้องมองภาพอย่างเงียบงันก็เอ่ยปากอธิบาย “หากจะพูดให้ชัดก็คือ ท่วงท่าของกุ้งทำให้เราสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของน้ำ ถึงขนาดที่รู้สึกได้ถึงแรงต้านของน้ำที่มีต่อการเคลื่อนไหวของกุ้ง การถ่ายทอดรูปร่างและท่วงท่าของกุ้งช่วยสื่อให้เห็นถึงทัศนียภาพที่กุ้งและน้ำกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกัน เราจะเห็นได้ว่ามีการไล่เฉดน้ำหมึกเข้มอ่อนของกุ้งในองค์ประกอบของภาพ ซึ่งจริงๆ แล้วความเปลี่ยนแปลงนี้อ้างอิงมาจากแสงตกกระทบลงบนตัวกุ้งในมุมที่ต่างกัน ไม่ใช่การจงใจทำขึ้นเพียงเพื่อต้องการสร้างลูกเล่นให้ภาพดูเปลี่ยนแปลงไปเท่านั้น”
สืออวิ๋นที่กำลังมองภาพอยู่เช่นกันกล่าวเสริมว่า
“เพื่อที่จะแสดงความรู้สึกของมิติภาพอย่างที่ซิ่งเหลียงว่ามา เขายังทุ่มเทอย่างหนักในเรื่องของลายเส้นด้วย เพราะงั้นเมื่อมองด้วยตาเปล่า กุ้งเหล่านี้จึงมีทั้งส่วนที่ดูเลือนรางและชัดเจน บางจุดดูเหมือนอ่อนนุ่มแต่แท้จริงแล้วแข็งแกร่ง บางจุดดูเหมือนจะขาดตอนแต่แท้จริ
