คุณมาถึงจะต้องจัดเตรียมกลอนคู่ที่ยากระดับหนึ่งให้คุณให้ได้”
ในระหว่างที่พูด เจ้าหน้าที่ก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา ฝีมือการเขียนพู่กันสวยงามมาก บนนั้นมีข้อความกลอนวรรคแรกเขียนไว้ว่า
“คนผ่านวัดพระใหญ่ พระวัดใหญ่กว่าคน”
หลังจากโชว์วรรคแรกแล้ว เจ้าหน้าที่ก็กล่าวต่อ
“อาจารย์หลี่ไป๋ยังบอกอีกว่า อาจารย์หลินมาไกลในฐานะแขก หวังว่าวิธีการต้อนรับแขกของเขาจะไม่ดูเสียมารยาทจนเกินไป เขาอยากจะแลกเปลี่ยนเรื่องกลอนคู่กับคุณจากใจจริงครับ”
“คุณอาหลี่ของผมทำไมยังขี้เล่นเหมือนเดิมเลย” เจียงโส่วหรังยิ้มแล้วกล่าวว่า “เริ่มมาก็จัดกลอนคู่แบบอ่านถอยหลังมาเลยแฮะ”
ซ่งชิงเหลียงประสานมือกล่าวว่า
“พี่หลินอย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมรับประกันได้ว่าคุณอาหลี่ไม่มีเจตนาจะท้าทายอะไร เขาก็แค่เป็นคนที่ชอบประชันกลอนคู่กับคนอื่นมาก พอได้ยินว่าเจ้าแห่งกลอนคู่อันดับหนึ่งแห่งฉินโจวอย่างคุณมา ก็ย่อมต้องอยากลองฝีมือเป็นธรรมดาครับ จริงๆ ก็พูดไม่ได้ว่าเจาะจงเล่นงานพี่หลินคนเดียวนะครับ”
ซังจื่อหรงยิ้ม
“เมื่อสามปีก่อนคุณอาหลี่ยังเคยขวางทางผู้เฒ่าหูเหวยด้วยตัวเองมาแล้ว ยืนกรานจะให้ท่านต่อกลอนคู่ที่เขาแต่งให้ได้ ไม่งั้นก็ไม่ยอมให้เข้าเรือนธรรมชาติ ตอนนั้นทุกคนขำกันแทบแย่เลยครับ”
“ไม่เป็นไรครับ”
หลินจือไป๋มีความรู้สึกที่ดีต่อทั้งสามคน เมื่อเห็นทั้งสามพูดเช่นนั้นเขาก็ยิ้มและบอกว่าไม่ถือสา
เจียงโส่วหรังเห็นหลินจือไป๋ไม่ถือสาก็ลอบถอนหายใจด้
