อ?”
“เป็นเพราะกวีของพี่ซั่งดีมากน่ะครับ”
หลินจือไป๋สายตาเริ่มฉ่ำเยิ้มเพราะฤทธิ์เหล้า “ในใจผมเลื่อมใสจริงๆ”
ความจริงคือหลินจือไป๋รู้สึกว่าสามพี่น้องนี้นิสัยดี เขาไม่จำเป็นต้องคอยโชว์เด่นอยู่ตลอดเวลา ยังไงก็คงไม่มีใครมาสงสัยระดับความสามารถด้านกวีของเขาเพียงเพราะเรื่องนี้หรอก อีกอย่างเมื่อกี้เขาก็ร่ายไปบทหนึ่งแล้วไม่ใช่เหรอ?
ยิ่งไปกว่านั้น
คืนนี้คืองานชุมนุมกวีเทศกาลไหว้พระจันทร์ หลินจือไป๋ย่อมมีโอกาสได้ลงมืออีกแน่ๆ ตอนนี้เขาเริ่มพิจารณาแล้วว่า คืนนี้จะใช้กวีหรือกลอนบทไหนที่เกี่ยวกับเทศกาลไหว้พระจันทร์ดี
