ถือเป็นความรู้รอบตัวที่คนไม่ค่อยรู้แล้วกัน ส่วนใหญ่แล้วม้าจะยืนหลับครับ”
“ถูกต้องครับ”
เจ้าหน้าที่พยักหน้า
เจียงโส่วรั่งอึ้งไป ก่อนจะหัวเราะร่า “ถ้าไม่รู้ว่าม้ายืนหลับได้เนี่ย ต่อให้คิดจนหัวแตกก็คงนึกคำตอบของปริศนาข้อนี้ไม่ออกแน่ๆ พี่หลิน คุณนี่เป็นคนที่น่าสนใจจริงๆ นะ มีบุคลิกเฉพาะตัวยิ่งกว่าข่าวลือเสียอีก เมื่อกี้ข้อไหนที่เสี่ยวซั่งกับเหล่าซ่งตอบได้คุณไม่ชิงตอบเลยสักข้อ จะตอบก็ต่อเมื่อสองคนนั้นนึกไม่ออกเท่านั้น นี่ตั้งใจทำแบบนั้นหรือเปล่าเนี่ย?”
หืม?
อย่างที่คำโบราณว่าไว้ คนในเหตุการณ์มักจะไม่รู้ตัว พอซั่งจื้อหรงและซ่งซิ่งเหลียงได้ยินประโยคนี้ของเจียงโส่วรั่ง และย้อนนึกถึงการตอบคำถามเมื่อครู่ สีหน้าของทั้งคู่ก็เริ่มดูไม่มั่นใจขึ้นมาทันที
จริงอย่างที่เจียงโส่วรั่งว่า
ในระหว่างการตอบคำถามเมื่อครู่ หลินจือไป๋ดูเหมือนจะตอบก็ต่อเมื่อพวกเขาสองคนตอบไม่ได้เท่านั้น!
หรือว่า…
หลินจือไป๋กำลังจงใจทำตัวเงียบๆ เพื่อซ่อนคมเก็บงำความสามารถเอาไว้!?
ไม่ใช่แค่ซั่งจื้อหรงและซ่งซิ่งเหลียงที่สงสัยเช่นนี้ ผู้ชมเองก็คิดแบบเดียวกัน
‘ท่านมหาเศรษฐีไม่ได้จงใจใช่ไหมเนี่ย?’
‘มันจะบังเอิญเกินไปแล้ว!’
‘ข้อที่ซั่งจื้อหรงกับซ่งซิ่งเหลียงตอบไม่ได้ เขาดันตอบได้พอดีเป๊ะ?’
‘แล้วข้อที่เขาตอบได้ ซั่งจื้อหรงกับซ่งซิ่งเหลียงดันตอบไม่ได้พอดี?’
‘ท่านมหาเศรษฐีบอกว่าวันนี้จะทำตัวเงียบๆ’
‘ซี้ด’
‘นี่คือวิธีการทำตัวเงียบๆ ของท่
