ซาน’ หรือไลฟ์ส่วนตัวของผม ห้องนี้ต่างก็ไม่มีสิ่งที่ทุกคนเรียกว่าบทละครทั้งนั้นครับ”
หยุดไปครู่หนึ่ง
หลินจือไป๋เอ่ยต่อว่า “แต่ในเมื่อทุกคนคิดว่างานสั่งทำเหล่านั้นผมทำเสร็จไว้ล่วงหน้าแล้ว งั้นเรามาลองเปลี่ยนกติกากันหน่อยดีไหมครับ”
“ตอนนี้ผมจะสุ่มเลือกแขกรับเชิญในรายการเยือนเขาลี่ซานหนึ่งคนเพื่อคอลไปหา”
“ให้เขาตั้งโจทย์แล้วผมจะแต่งเพลงตามโจทย์ที่เขาต้องการ ดีไหมครับ?”
มุกนี้หลินจือไป๋เคยเล่นมาแล้ว มีความรู้สึกหวนระลึกถึงอดีตอยู่บ้าง
ระหว่างนั้น หลินจือไป๋ก็เห็นคอมเมนต์สดที่มีคำว่า ‘อย่างที่คุ้นเคย’ ปรากฏขึ้นมา
เห็นได้ชัดว่าเป็นแฟนคลับที่ตามมาจากฉินโจว
แต่ผู้ชมชาวฉีโจวส่วนใหญ่กลับไม่เข้าใจความหมายของประโยคนี้
และเริ่มพิมพ์ชื่อแขกรับเชิญคนต่างๆ ในรายการ “เยือนเขาลี่ซาน” กันอย่างบ้าคลั่ง
ตั้งแต่ฉีเจียนเจียไปจนถึงเย่ว์จวิน ฉีเทียนเหวิน และคนอื่นๆ
“เยอะเกินไปแล้วครับ” หลินจือไป๋เอ่ย
“พวกคุณช่วยสรุปเป็นชื่อเดียวกันหน่อย แล้วผมจะคอลไปหาต่อหน้าทุกคนเลย”
‘ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้นล่ะ?’
‘แขกรับเชิญคนอื่นคงไม่ได้เป็นหน้าม้าหรอกนะ?’
‘เธอคิดมากไปแล้ว’
‘แขกรับเชิญตั้งสิบหกคน ท่านมหาเศรษฐีคงจ้างเป็นหน้าม้าไม่หมดหรอกมั้ง?’
‘ซูเปอร์สตาร์ระดับนั้นจะมาช่วยหลินจือไป๋ปั้นเรื่องไปเพื่ออะไร?’
‘เอาเป็นว่าไม่เอาคนที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเขาอย่างเย่ว์อิงก็พอ’
‘เอาเยเจินสิ!’
‘ดูรายการมาตั้งนาน มีแค่เยเจินนี่แหละที
