ีที่มีคนมาเปิดแอร์ที่เตรียมไว้ให้ล่วงหน้าแล้ว อุณหภูมิในห้องกำลังพอเหมาะ!
‘เช็ดดด!’
‘ท่านมหาเศรษฐีวางมาดขนาดนี้เลยเหรอ?’
‘เหมือนจะเป็นบริษัทของท่านมหาเศรษฐีเองนะ เอาขาพาดโต๊ะทำงานก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่?’
‘ฉันว่าโคตรเท่เลย!’
‘กล้องถ่ายอยู่นะวางท่าขนาดนี้จะเหมาะเหรอ?’
‘นั่งไม่เรียบร้อยเลย!’
‘นี่ก็แปลว่าท่านมหาเศรษฐีไม่สนใจจะแสดงละครให้พวกเธอดูไง!’
ความจริงตอนที่หลินจือไป๋อยู่สำนักพิมพ์เสินฮวาก็เป็นแบบนี้ เวลาอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวยอมทำตัวตามสบายที่สุด!
หลังจากเอนหลังอยู่ครู่หนึ่ง หลินจือไป๋ก็ลุกขึ้นนั่งตัวตรง เปิดแฟ้มเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาอ่าน ซึ่งเป็นสรุปผลการดำเนินงานและรายงานสถานการณ์ของบริษัทในช่วงที่ผ่านมา หลังจากอ่านจบทั้งหมดหลินจือไป๋ก็วางลง!
ตากล้องอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม “ตอนนี้คุณยุ่งไหมครับ?”
หลินจือไป๋ตอบ “พอได้ครับ มีงานค้างที่ต้องจัดการอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ยุ่งขนาดนั้น เคลียร์ให้เสร็จได้ภายในหนึ่งสัปดาห์”
ตากล้องเตือน “ถ้าอย่างนั้นคุณพูดคุยโต้ตอบกับผู้ชมหน่อยก็ได้นะครับ”
โต้ตอบเหรอ?
หลินจือไป๋นึกถึงตอนที่เขาอยู่ที่ฉินโจวและสวมบทบาทเป็นสตรีมเมอร์ในฐานะอูฉือ ก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเข้าไปในห้องไลฟ์สด เห็นตัวเองในหน้าจอหลินจือไป๋ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ทุกคนดูผมทำงานแบบนี้จะเบื่อกันไหมครับ?”
‘ไม่เบื่อเลย!’
‘รักนะท่านมหาเศรษฐี!’
‘จุ๊บๆ นะครับอาจ
