ไว้ได้ก็ชนะได้เสมอ เว้นแต่หลินจือไป๋จะมีวิธีทำให้อัตราการเต้นของหัวใจของเยอิงพุ่งสูงจนแซงหน้าไป
แต่ปัญหาคือจนถึงตอนนี้เยอิงและฉีเจียนเจีย สองราชินีเพลงยังไม่เคยมีสถานการณ์ที่หัวใจเต้นเร็วขึ้นเลยสักครั้งเดียว นิ่งจนน่าเหลือเชื่อ
“เริ่มได้!”
ผู้กำกับประกาศเริ่มเกม
หลินจือไป๋และเยอิงต่างนั่งลงบนเบาะนุ่ม ทั้งสองฝ่ายสงบนิ่งมาก
“มองฉันสิ”
เยอิงชำเลืองมองอัตราการเต้นของหัวใจที่คงที่ของหลินจือไป๋ แล้วเริ่มใช้แผนการจ้องตาโดยการจ้องมองหลินจือไป๋ตาไม่กะพริบ
หลินจือไป๋ก็จ้องตาเยอิงกลับเช่นกัน พลางยิ้มแล้วกล่าวว่า
“ทำไมดวงตาคุณถึงเป็นสีอำพันล่ะ?”
“แม่ของฉันก็เป็นแบบนี้ อาจจะเป็นความผิดปกติบางอย่างนะ สวยไหมล่ะ?”
“สวย”
หลินจือไป๋พูดอย่างจริงใจ แต่อัตราการเต้นของหัวใจกลับยังคงนิ่งสงบดังขุนเขา
อัตราการเต้นของหัวใจเยอิงก็ไม่ขยับเช่นกัน แต่เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ยอมแพ้ที่จะใช้ความได้เปรียบทางธรรมชาติเอาชนะเกม
ถึงขั้นเริ่มสะบัดผม
“ดูออกเลยว่าการแข่งขันดุเดือดมาก!”
เฉวียนพากย์อยู่ข้างๆ แถมยังอินสุดๆ
“นี่เป็นครั้งแรกที่เธอใช้แผนการสะบัดผม ท่วงท่านนี้สะท้อนความงามของผู้หญิงได้อย่างดีเลยนะคะ!”
“ฟู่!”
หลินจือไป๋เป่าออกมาทีหนึ่ง ยัยเด็กคนนี้สะบัดผมมาโดนหน้าเขาจนรู้สึกคันยิบๆ
“ขออภัยที่ทำให้ขำนะคะ!”
เฉวียนเอ่ยอย่างตื่นเต้น “พวกเราจะเห็นได้เลยว่าอัตราการเต้นของหัวใจหลินจือไป๋พุ่งไปถึงเก้าสิบแล้ว เขาหวั่นไหวแล้วเห
