บทที่ 491 อยากกินก็ไปซื้อใหม่
จะอย่างไรนี่ก็เป็นเรื่องครอบครัวของผู้อื่น ต่อให้เป็นพี่น้องกัน คำพูดบางอย่างพูดเพียงครั้งเดียวก็พอแล้ว พูดพร่ำเพรื่อกลับจะทำให้คนเขารำคาญใจได้
ยิ่งไปกว่านั้น อายุอานามก็มากแล้ว คงนั่งได้อีกแค่ไม่กี่ปี ปล่อยให้เขาทำตามใจไปก็แล้วกัน
ด้วยเหตุนี้ นายท่านผู้เฒ่าเฉียนจึงคร้านจะไปกะเกณฑ์อีกฝ่าย “ตามใจเจ้า มีเรื่องอะไรก็ให้คนมาบอก”
พักหลังมานี้ นายท่านผู้เฒ่าซุนไม่ค่อยเจริญอาหารนัก ภัตตาคารในตำบลเขาล้วนไปลองมาหมดแล้ว หนึ่งในนั้นยังเป็นกิจการของเขาเองอีกต่างหาก
ครั้นไปกินบ่อย ๆ อาหารก็มีอยู่แค่นั้น กินไปกินมาก็มีแต่รสชาติจำเจ ไร้ความแปลกใหม่โดยสิ้นเชิง ความอยากอาหารจึงมีแต่จะถดถอยลง
ปกติกินข้าวได้หนึ่งถ้วย แต่ตอนนี้กินได้ครึ่งถ้วยก็ไม่เลวแล้ว
ในฐานะบุตรชาย ซุนโส่วร้อนใจยิ่ง บิดาเขามักเป็นเช่นนี้ แต่จะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้!
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ร่างกายบิดาผู้ชราแบกรับไม่ไหวจะทำอย่างไรเล่า?
ถึงซุนโส่วจะเป็นพ่อคนแล้ว แต่สมองด้านการค้าสู้บิดาเขาไม่ได้เลยสักนิด ทั้งตระกูลซุนยังต้องให้บิดาช่วยดูแล มิฉะนั้นกิจการครอบครัวคงถึงคราวเสื่อมโทรมลง
“นายท่าน ข้าได้ยินว่าในตำบลมีแผงขายอาหารเปิดใหม่…” ยามนั้น พ่อบ้านซุนพลันเดินเข้ามาพูดด้วย
“แผงขายอาหาร?” ซุนโส่วมุ่นคิ้ว “ไอ้หยา ข้าจะมีแก่ใจไปสนเรื่องนี้ที่ไหน ไม่ใช่ภัตตาคารสักหน่อย จะเปิดก็เปิดไป สนใจไปไย”
“ไม่ใช่ นายท่าน ข้าได
