้ยินว่าแผงขายอาหารเจ้านั้นทำอาหารชนิดใหม่ การค้าดียิ่ง มีคนไปกินมากมาย” พ่อบ้านซุนรีบเอ่ย “ท่านกำลังกลุ้มใจเรื่องการกินของนายท่านผู้เฒ่าไม่ใช่หรือ? นายท่าน พวกเราลองซื้อกลับมาสักชุด ให้นายท่านผู้เฒ่าลองชิมดูดีไหมขอรับ?”
“ของจากแผงขายอาหาร?” เขาอดจะตั้งแง่ไม่ได้
“โธ่ นายท่าน ช่วงนี้นายท่านผู้เฒ่าไม่ใคร่เจริญอาหาร ท่านยังจะถือสาเรื่องของจากแผงลอยไปทำไม ประการสำคัญคือนายท่านผู้เฒ่าได้ลิ้มลองอาหารแปลกใหม่ รับประทานอย่างสุขใจก็พอแล้ว”
ซุนโส่วฟังแล้วก็คิดว่ามีเหตุผล จึงให้พ่อบ้านซุนไปจัดการทันที
ไม่ใช่อาหารที่ปรุงโดยพ่อครัวมืออาชีพ ก็แค่ของแปลกใหม่จากแผงลอยขายอาหาร ซุนโส่วไม่ได้คาดหวังตั้งแต่แรก ดังนั้น เขาจึงไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้กับบิดา
พ่อบ้านซุนให้คนซื้ออย่างละชุดกลับมาก็ส่งไปที่ห้องครัวทั้งหมด
รอจนถึงเวลารับประทานมื้อเที่ยง อุ่นเสร็จแล้วค่อยยกอาหารออกมา
จมูกของนายท่านผู้เฒ่าซุนไวยิ่งนัก เพียงนั่งลงก็ได้กลิ่นหอมที่ไม่เคยได้กลิ่นจากที่ไหนมาก่อนทันที
“นี่คืออะไร?”
“อ้อ คิดว่าพ่อบ้านคงไปซื้ออาหารใหม่ ๆ มาจากข้างนอกกระมัง” ซุนโส่วกล่าวยิ้ม ๆ “พักนี้ท่านพ่อไม่ค่อยเจริญอาหารนี่นา ข้าจึงให้พ่อบ้านช่วยไปเดินดูที่ตลาดว่ามีอาหารแปลกใหม่หรือเปล่า ซื้อกลับมาให้ท่านพ่อได้เปลี่ยนรสชาติบ้าง”
“อืม”
สาวใช้ยกอาหารเข้ามาวางไว้ตรงหน้านายท่านผู้เฒ่าซุน
กลิ่นหอมนี้…
สายตาของนายท่านผู้เฒ่าซุนจับจ้องที่อาหา
