มคาดหวัง!
และวินาทีนี้เอง หลินจือไป๋ ชูไมค์ขึ้นสูง ร้องถึงช่วงไคลแมกซ์ของเพลง
การระเบิดของอารมณ์ที่เข้มข้นถึงขีดสุด จุดชนวนความรู้สึกผู้ฟังชาวบ้านอย่างง่ายดาย
ความคาดหวังเหล่านั้นได้รับการตอบสนองจนเป็นที่พึงพอใจ นี่แหละดนตรีที่พวกเขาอยากได้ยิน นี่แหละความรู้สึกที่พวกเขาชื่นชอบ
“ไฉนไม่โรแมนติกจึงกลายเป็นความผิด?
เหตุใดไม่หวือหวาจึงกลายเป็นเรื่องเลวร้าย?
ไม่เคยสังเกตเห็นการกระทำทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน แม้ไร้คำหวานแต่ทั้งหมดคือหลักฐานหนักแน่นว่ารักเธอ”
คุณตานักตกปลาคนนั้นลุกขึ้นตะโกนเสียงดังว่า “แจ๋ว!”
สิ้นเสียงตะโกน ชาวบ้านมากขึ้นเรื่อยๆ ต่างก็อดรนทนความตื่นเต้นไม่ไหว พากันตะโกนเชียร์เสียงดังพร้อมกับปรบมือไปด้วย
เพลงนี้ช่างเพราะจริงๆ!
ส่วนแขกรับเชิญชาวฉีโจวต่างอึ้งสนิท โดยเฉพาะพวกนักร้องยิ่งมีสีหน้าตกตะลึงถึงขีดสุด!
หลินจือไป๋ พูดภาษาฉีพวกเขายังพอรับได้ เพราะคนที่มีพรสวรรค์ด้านภาษาก็มีไม่น้อย แต่ที่ทำให้ทุกคนตกใจจริงๆ คือคุณภาพของเพลงนี้ต่างหาก!
“นี่คือเพลงอะไร?”
“คงไม่ใช่เพลงที่คนฉีโจวของเราแต่งขึ้นมาหรอกนะ?”
“ไม่ใช่แน่นอน!”
“หรือ หลินจือไป๋ แต่งเอง?”
“เชี่ย!”
“หมอนี่ไม่ใช่คนฉินโจวหรอกเหรอ? คนฉินโจวแต่งเพลงภาษาฉีได้ด้วย!?”
เมื่อได้ยินเสียงอุทานตื่นตระหนกของเหล่าดาราฉีโจว โจวหานจิ้นก็พลอยรู้สึกภูมิใจไปด้วย เอ่ยอย่างลำพองใจนิดๆ ว่า
“นี่นะก็แค่ทักษะพื้นฐานของอาจารย์ไปตี้เท่านั้นแหละ เขาไ
