วงและกู่สิงที่สังเกตเห็นฉากนี้ ต่างก็พากันหัวเราะก๊าก ถึงจะเป็นเสียงของเย่อิงไม่ผิด แต่เธอไม่มีทางร้องเพลงได้กวนประสาทแบบนี้แน่!
“โถ่เอ๋ย คุณทำอะไรเนี่ย!” เย่อิงถลึงตาใส่ หลินจือไป๋ แล้วเอ่ยว่า “เพลงนี่มันเหมาะกับฉันตรงไหนกัน?”
หานเยว่ช่วงหัวเราะลั่น “ถ้างั้นนี่เป็นเพลงพิลึกที่เจ้านายเพิ่งแต่งขึ้นมาอีกแล้วเหรอคะ?”
“ต่อเลย!” กู่สิงกำลังฟังอย่างสนุกอยู่เลยเชียว
หลินจือไป๋ ยังคงใช้เสียงของเย่อิงร้องต่อว่า “ฉันอ้าปากหาวหนึ่งที เงยหน้ามองดูเวลา ทำไมเหลือตั้งห้านาที ถึงหน้าจะใหญ่กว่ากะละมัง แต่เรื่องกินจริงจังไม่แผ่วเลย กินข้าวเสร็จต่อด้วยชานมถังเลยดีไหมนะ เริ่มนับถอยหลังในใจยังคิดไม่ออก กินอะไรดี ตอนที่ลังเลอยู่นั้นก็ได้เวลาหม่ำข้าวซะแล้ว…”
“ให้ตาย!”
“นี่เพลงอะไรเนี่ย?”
“เย่อิงกำลังร้องเพลงเหรอ?”
“พรืด!” “หลินจือไป๋ ร้องต่างหาก!”
“ทำไมหมอนี่เลียนเสียงเก่งขนาดนี้!”
“ตลกชะมัด!”
ผู้คนที่กำลังเฉลิมฉลองกันเสียงดังอึกทึกรอบข้างพลันเงียบลง! ทุกคนตะลึงเมื่อได้ยิน หลินจือไป๋ ใช้เสียงของเย่อิงร้องเพลง หลายคนในตอนนี้ต่างมีสีหน้าเหลือเชื่อ!
พื้นฐานแล้ว บรรดาแขกรับเชิญต่างก็เคยดูเนื้อหาในอีพีแรกมาบ้าง รู้ว่า หลินจือไป๋ สามารถเลียนเสียงคนอื่นได้ แต่การเลียนเสียงพูดกับเลียนเสียงร้องเพลงมันต่างกันสิ้นเชิงเลยนะ
ยิ่งไปกว่านั้นที่ หลินจือไป๋ กำลังเลียนเสียงอยู่ตอนนี้ คือเสียงของเย่อิงที่เป็นเพศตรงข้าม!
‘เ
