หมือนที่ผมกำลังพูดอยู่ในตอนนี้ ฟังดูเหมือนลำโพงเสียงเบสเลยใช่ไหม? นี่เรียกว่าเสียงฟองอากาศ”
“คุณนี่สุดยอดเลย!”
พอ หลินจือไป๋ เริ่มดัดเสียงขึ้นมา ระดับของเขาก็สูงส่งเกินไปแล้ว ต่อให้ไปพากย์เสียงพระเอกซีรีส์รักวัยรุ่นก็ยังทำได้อย่างสบาย
‘เสียงสอง?’
‘ว้ากกก เสียงแบบนี้พวกเราที่เป็นผู้ชายทนไม่ไหวจริงๆ นะ!’
‘ฉันรู้สึกว่ามันเลี่ยนเกินไปหน่อย’
‘แฟนฉันเวลาพูดก็เหมือนแบบนี้เลย!’
‘งั้นนายต้องถนอมเธอไว้ให้ดีนะ วันไหนเธอไม่ยอมดัดเสียง อาจจะแปลว่าไม่รักนายแล้วก็ได้ ฮ่าๆๆๆ’
‘เสียงสองนี่จริงๆ เลย ฉันเองก็พูดแบบนี้บ่อยๆ นะ จงใจจริงๆ นั่นแหละ แต่เสียงของท่านมหาเศรษฐีนี่สุดยอดเลย เขาศึกษาเรื่องเสียงมาลึกซึ้งจริงๆ’
‘ที่แท้นี่ก็คือเสียงสอง!’
การดัดเสียงไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ ความจริงต่างก็มีกันมาตลอด หลินจือไป๋ แค่ใช้คำเรียกหนึ่งมาสรุปเสียงประเภทนี้ ต่อไปเมื่อทุกคนได้ยินเสียงเลี่ยนและดูดัดจริตแบบนั้นอีก ก็จะรู้แล้วว่ามันคืออะไร ผู้ชมจำนวนมากจึงรู้สึกเหมือนเพิ่งจะเข้าใจอย่างถ่องแท้
“วันนี่ก็น่าจะถ่ายทำเสร็จประมาณนี้ละมั้ง”
“เตรียมตัวกลับไปพักผ่อนกันเถอะ”
“ทุกคนลำบากแล้วนะคะ!” แขกรับเชิญหญิงสองสามคนมองดูเวลาแล้วจู่ๆ ก็เริ่มดัดเสียงแหลม
แขกรับเชิญชายต่างพากันมองหน้ากันแล้วก็หัวเราะออกมา ความจริงผู้ชายส่วนใหญ่ไม่ได้รังเกียจที่ผู้หญิงดัดเสียงแบ๊วหรอก ขอแค่รู้จักพอดี เผลอๆ ถึงขั้นชอบใจด้วยซ้ำ
“พวกเราก็กล
