จากนั้นฉีเจียนเจียและหลี่เซียว รวมถึงคนอื่นๆ ก็เดินเข้าคอกแกะมารวมขบวนการเก็บขี้แกะด้วย ในคอกแกะพลันเนืองแน่นไปด้วยผู้คน มีถึงเจ็ดแปดคนอยู่ข้างในนั้น
“เฮ้!”
“อันนี้ของฉันนะ!”
“ขี้ตรงนี้เป็นของฉัน!”
“ฉีเจียนเจีย! อย่ามาแย่งสิ!”
“ขี้แกะทุกคนต่างก็เก็บได้ ทำไมต้องเป็นของเธอคนเดียวด้วยละเย่อิง”
“เห็นๆ กันอยู่ว่าเป็นของแกะ!”
ภาพเหตุการณ์ประหลาดได้เกิดขึ้น ฉีเจียนเจียและเย่อิงปะทะกันอีกครั้งเพราะแย่งขี้แกะ
‘พรืด! อะไรกันเนี่ย!’
‘สองราชินีแห่งฉีโจวกำลังแย่งขี้แกะกันเหรอ?’
‘นี่คือสภาพของคนล้มละลายสินะ?’
‘ฉันไม่เข้าใจ แต่ฉันอึ้งสุดไปเลย!’
‘แม้แต่แกะยังอึ้งเลยมั้ง’
‘ฮ่าๆๆ ฉากที่ต้องจารึก! เจียนเจียกับเย่อิงก็คงนึกไม่ถึงเหมือนกันว่า การปะทะกันครั้งนี้ของพวกเธอจะเป็นเพราะก้อนขี้แกะ’
ผู้ชมต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน ได้แต่นั่งดูสองราชินีแข่งกันเก็บขี้แกะอยู่อย่างนั้น
พอเก็บขี้แกะจนหมด ทั้งคู่ก็เริ่มป้อนหญ้าให้แกะ “รีบกินเข้า!”
“กินเสร็จจะได้ถ่าย!”
มีแกะตัวหนึ่งให้เกียรติมากทีเดียว มันถ่ายออกมาทันที สิบกว่าก้อน แถมยังส่งไอร้อนจางๆ ออกมาด้วย
เย่อิงและฉีเจียนเจียสบตากันแล้วค่อยๆ เดินเข้าไปแย่ง! ทั้งคู่ก้มลงยื่นมือออกไป
แขกรับเชิญคนอื่นๆ ที่อยู่ในคอกแกะเหมือนกันต่างก็มีสีหน้าตกตะลึง! เพื่อแย่งชิงขี้แกะไปแลกเหรียญดอกท้อ สองราชินีได้ปลดปล่อยตัวตนอย่างสิ้นเชิง ราวกับโลกนี้ไม่มีใครที่พวกเธอต้องแคร์อีกต่อไปแล
