้ว!
ตอนนี้เอง หลินจือไป๋ ที่เพิ่งกินมื้อเที่ยงเสร็จ เดินเล่นมาจนถึงที่นี่ ร้องทักขึ้นด้วยความสงสัยว่า
“ทุกคนกำลังเก็บขี้กันอีกแล้วเหรอ?”
เย่อิงชะงักไป ท่าทางขวยเขินและลังเลขึ้นมา ส่วนฉีเจียนเจียก็ยอมตัดใจจากขี้แกะสดใหม่ แล้วลุกขึ้นยืนอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
เย่เจิ้นก็อยู่ในคอกแกะด้วยเช่นกัน เมื่อเห็นว่าพอฉีเจียนเจียเห็น หลินจือไป๋ ขนาดขี้แกะก็ไม่เก็บต่อแล้ว ในใจพลันเจ็บปวดขึ้นมา บอกไม่ถูก เหมือนว่าในรายการนี้ยังมีคนที่เจียนเจียแคร์อยู่
ทันทีที่ หลินจือไป๋ เดินมา เจียนเจียถึงกับไม่กล้าเก็บขี้แกะต่อเลย… ท่ามกลางความรู้สึกขมขื่น เย่เจิ้นก้มลงเงียบๆ แล้วเก็บขี้แกะขึ้นมาใส่ลงในถุงของฉีเจียนเจีย
ผิวของเขาเดิมทีก็ค่อนข้างคล้ำอยู่แล้ว ตอนนี้สีหน้ายิ่งดูมืดมนลงไปอีก
ในคอกแกะเดียวกันนี้ กู่สิงที่เห็นเย่อิงยอมสละขี้แกะที่เกือบจะถึงมือแล้ว เพราะการมาของ หลินจือไป๋ ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเช่นกัน เขาสัมผัสได้ว่าเย่อิงเหมือนจะให้ความสำคัญกับ หลินจือไป๋ เป็นพิเศษ
“เย่เจิ้น นาย!”
เย่อิงนึกไม่ถึงว่าช่วงที่เธอลังเลเพียงครู่เดียว ขี้แกะก็ถูกเย่เจิ้นเก็บไปแล้ว แถมยังเอาใส่ถุงของฉีเจียนเจียอีก ชั่วขณะนั้นมันช่างรู้สึกแย่จริงๆ ทั้งหมดเป็นเพราะ หลินจือไป๋!
เธอก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร พออีกฝ่ายปรากฏตัวขึ้น เธอกลับรู้สึกไม่กล้าเก็บขี้แกะต่อซะอย่างนั้น…
พอลองคิดดูดีๆ มีอะไรน่าอายกัน เขาก็ใช่ว่าไม่เคยเห็นสักหน่อย
