เมื่อวานเธอก็เก็บขี้ต่อหน้าเขาตลอดไม่ใช่เหรอ?
คิดได้ดังนั้น เย่อิงก็พูดอย่างโมโหวา “หลินจือไป๋ คุณก็จะมาเก็บขี้ด้วยเหรอ?”
“ไม่จำเป็นหรอก” หลินจือไป๋ จ้องไปที่ฝูงแกะแล้วเอ่ยว่า “ผู้กำกับอยู่ไหม? พวกคุณสังเกตเห็นไหมว่าขนของแกะพวกนี้เริ่มยาวเกินไปแล้ว?”
“ผมจะบอกให้นะว่า ขนแกะพวกนี้จะส่งผลกระทบต่อสุขภาพและการใช้ชีวิตของมัน เพื่อช่วยให้แกะเหล่านี้เติบโตอย่างแข็งแรง เราจำเป็นต้องตัดขนแกะเป็นประจำ”
“ขอแค่ให้เหรียญดอกท้อผมยี่สิบเหรียญ วันนี้ผมสามารถช่วยถอดเสื้อไหมพรมหนาๆ นี้ออกจากตัวพวกมันได้เลยครับ…”
มุมปากของผู้กำกับหวงถิงกระตุกขึ้นมาฉับพลัน สรุปว่าหมอนี่จะมาถอนขนแกะจริงๆ ใช่ไหม?
แกะพวกนี้ถึงเวลาต้องตัดขนแล้วจริงๆ แต่ทางรายการไม่ได้ตั้งใจจะให้บรรดาแขกรับเชิญเป็นคนรับผิดชอบ เพราะเรื่องนี้ต้องใช้ความเป็นมืออาชีพพอสมควร ต้องเป็นคนเลี้ยงแกะถึงจะมีประสบการณ์ที่เกี่ยวข้อง ส่วนดาราพวกนี้จะไปตัดขนแกะได้อย่างไร?
ใครจะไปรู้ว่า หลินจือไป๋ กลับเป็นฝ่ายเสนอตัว
“คุณทำเป็นเหรอครับ?”
หลินจือไป๋ ได้ยินผู้กำกับพูดแบบนี้ก็รู้ว่ามีลุ้น เขากล่าวอย่างมั่นใจว่า “คุณตัดเครื่องหมายคำถามทิ้งไปได้เลย แล้วก็เอาหัวใจไปวางไว้ในท้องเถอะครับ”
“คุณทำได้จริงเหรอ?” หวงถิงขมวดคิ้วแล้วเอ่ยว่า “การโกนขนแกะทำให้ผิวหนังของแกะบาดเจ็บได้ ง่ายมากนะครับ”
หลินจือไป๋ ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ถ้าผิวหนังบาดเจ็บ ผมยอมจ่ายค่าปรับให้รายการห้าสิ
