เมื่อเห็นแกะวิ่งหนีไปแล้ว บรรดาแขกรับเชิญต่างก็หัวเราะ มีเพียงเออิจิโร่ เย่เจิ้น และกู้สิงที่หัวเราะไม่ออก
“ตัวต่อไป!”
หลินจือไป๋ ตะโกนเรียก แล้วก็มีแกะตัวหนึ่งเดินเข้ามาหาเองจริงๆ ทุกคนต่างตะลึงงัน หรือว่าแกะตัวนี้อยากขอให้โกนขนเองเลยเหรอ?
“งั้นเรียกแกว่า ‘สี่หยางหยาง’ (แกะน้อยที่มีความสุข) แล้วกัน”
หลินจือไป๋ พูดพลางเริ่มโกนขนให้สี่หยางหยาง เย่อิงเอ่ยอย่างขบขันว่า “สี่หยางหยาง? สี่หยางหยางเหรอ? จะว่าไปชื่อที่คุณตั้งก็น่ารักดีนะ”
“สี่หยางหยาง!” ทุกคนพากันเรียกตาม แกะตัวนี้ทำราวกับขานรับ “แบะ~”
หลังจากจัดการสี่หยางหยางเสร็จ หลินจือไป๋ ก็จับแกะตัวที่สามไว้ เขามองไปที่ท้องของมันแวบหนึ่ง หลินจือไป๋ ก็ยิ้มพลางเอ่ยว่า
“แกะตัวนี้สวยจัง ขนดูสะอาดกว่าตัวอื่น แถมยังเป็นแกะตัวเมียด้วย สงสัยเพศเมียค่อนข้างรักสะอาดละมั้ง เรียกแกว่า ‘เหมยหยางหยาง’ (แกะน้อยแสนสวย) แล้วกัน”
“เหมยหยางหยาง?”
ทุกคนอดขำไม่ได้อีกครั้ง การตั้งชื่อของ หลินจือไป๋ นี่มันสนุกจริงๆ ส่วน หลินจือไป๋ เหมือนจะเริ่มสนุกจนหยุดไม่อยู่
ตอนที่จับแกะตัวที่สี่ได้ก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “แกะตัวอื่นวิ่งกันเร็วมาก มีแค่ตัวนี้ที่ไม่ยอมขยับ นอนแผ่ขี้เกียจอยู่ตรงนี้จนดูไม่ได้เลย งั้นเรียกแกว่า ‘หลานหยางหยาง’ (แกะน้อยจอมขี้เกียจ) แล้วกัน”
‘ฮ่าๆๆๆ! อัจฉริยะด้านการตั้งชื่อ!’
‘หลานหยางหยางที่แปลว่าขี้เกียจเหรอ ขำจะตายอยู่แล้ว!’
‘ท่านมหาเศรษฐีน่าสนใจจ
