ยเข้าใจ ใช้เพียงสัญชาตญาณ เธอเหมือนความรู้สึกสบายตอนอยู่ใต้ผ้าห่ม แต่ก็เหมือนสายลมที่ไมอาจหยั่งรู้ได้ เหมือนกลิ่นน้ำหอมที่ฟุ้งบนข้อมือ เหมือนรองเท้าส้นสูงสีแดงที่ฉันรักจนวางไม่ลง”
เพลงนี้มีชื่อว่า ‘รองเท้าส้นสูงสีแดง’
หลินจือไป๋ ร้องให้ฉีเจียนเจียฟังด้วยรอยยิ้มแฝงด้วยความเกียจคร้านสามส่วน ฉีเจียนเจียรู้สึกไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ เธอหลบสายตาของ หลินจือไป๋ คนอื่นๆ ไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าที่ผิดปกติของฉีเจียนเจีย ทุกคนต่างตั้งใจฟังเพลงนี้อย่างจดจ่อ โดยเฉพาะเหล่านักร้องชาวฉีโจวยิ่งเกิดระลอกคลื่นความตื่นตะลึงขึ้นในใจ
แขกรับเชิญชาวฉินโจวยังดี พวกโจวหานจิ้น จางซีหยางรู้ซึ้งถึงฝีมือการแต่งเพลงของ หลินจือไป๋ ดีทีเดียว!
ในด้านดนตรีไม่มีใครที่ไป๋ตี้สยบไม่ได้ ดังนั้นความขัดแย้งระหว่างฉีเจียนเจียและเย่อิง แขกรับเชิญชาวฉินโจวจึงไม่สงสัยเลยว่า หลินจือไป๋ จะจัดการได้อย่างราบรื่น!
เห็นไหมละ? ปัญหาได้รับการแก้ไขเบื้องต้นแล้ว กระทั่งผู้ชมยังดูออกว่าฉีเจียนเจียหวั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง!
‘กรี๊ด ท่านมหาเศรษฐีโคตรเทพ ฉันถูกเสน่ห์ของเขาสยบแล้ว!’
‘เพลงนี้สไตล์ฉีเจียนเจียชัดๆ เลย อย่างกับตัดชุดตามรูปร่างยังไงยังงั้น ท่านมหาเศรษฐีคงไม่ได้แต่งเพื่อเธอโดยเฉพาะหรอกนะ เขาแอบชอบเจียนเจียของเราหรือเปล่า?’
‘อีกอย่างฉันจำได้ว่าเจียนเจียมีรูปใบหนึ่งที่ดังมาก เธอใส่รองเท้าส้นสูงสีแดงด้วย ดูเหมือนท่านมหาเศรษฐีเข้าใจมากเลย!’
‘ฉัน
