๋ลู่โค้งเล็กน้อย
ในขณะที่ ณ ห้องขนาดเล็กแห่งหนึ่ง
ตุ๊กตาดินเผาตัวหนึ่งส่งเสียงแตกเพล้ง
ผู้ชายคนนั้นเดินไปหยิบตุ๊กตาดินเผาขึ้นมาแล้วสำรวจอย่างระมัดระวัง ต่อมารอยย่นบาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นระหว่างคิ้วของเขา “ทุกคนประสบเหตุที่เมืองเจียงหมดเลยเหรอ?”
เขาเติมถ่านลงในเตา หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และโทรออก เมื่อมีคนรับ เขาก็พูดว่า “ท่านอาจารย์ หานซุ่นเซิงเสียแล้ว”
ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร ชายคนนั้นจึงเกร็งตัวขึ้น และหายใจเข้าลึก “ครับอาจารย์!”
……
พ่อลูกตระกูลเวินแห่งเมืองเจียงได้เชิญเฝ่ยไป๋ลู่ไปทานอาหารเย็นที่บ้านตระกูลเวิน เวินโจวจัดโต๊ะอาหารเลิศรสขนาดใหญ่โดยเฉพาะ
การปฏิเสธการต้อนรับล้วนยากเย็นเสมอ เฝ่ยไป๋ลู่จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยักหน้าตอบรับ
เมื่อเฝ่ยไป๋ลู่นั่งแท็กซี่ไปที่บ้านตระกูลเวิน เธอก็ได้พบกับเวินสือเหนียน
ผิวพรรณของเขาดีขึ้นไม่น้อย ผมของเขาหวีเรียบ และดูพิถีพิถันในการแต่งตัว คิ้วคมหนารูปดาบของเขาเฉียงขึ้นจนเกือบจรดขมับ รัศมีรอบกายช่างเปล่งประกาย
ชายหนุ่มค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาสบกับเฝ่ยไป๋ลู่ ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้เย็นชาเหมือนแต่ก่อน
เฝ่ยไป๋ลู่มองละสายตาไปด้วยความรู้สึกผิด
เธอยุ่งอยู่กับการรับตราประทับหยินเมื่อเร็ว ๆ นี้ จึงไม่ได้เจอเวินสือเหนียนมาระยะหนึ่งแล้ว อีกทั้งการรักษาและภารกิจช่วยชีวิตของเธอก็ล่าช้าเช่นกัน
โชคดีที่จี้หยกทำงานได้ดี และยังคงดูดซับพลังชั่วร้ายจากร่า
