ี่ย?
เขารู้สึกคล้ายกับว่าภรรยาของตนจะโปรดปรานอาหารร้านพี่เป้ามากทีเดียว
ถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่พ่อค้าซาลาเปาก็ทราบว่าก๋วยเตี๋ยวร้านพี่เป้าอร่อยกว่าซาลาเปาของเขาเสียอีก
หากไม่ใช่เพราะก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศร้านพวกเขาราคาไม่ถูก ร้านซาลาเปาของเขาคงอยู่ยากเสียแล้ว
ด้านหลังเจี่ยงโหย่วเซิงมีคนตามมาด้วยตลอดทาง
ชายตัวโตที่ออกมารับผู้นั้นได้กลิ่นหอมแล้วเช่นกัน เขาตื่นเต้นยินดี “ไม่กระมัง เสี่ยวเจี่ยง อาหารใหม่ของจูต้าเหนียงจะวางขายแล้วหรือ?!”
“ใช่แล้ว วางขายวันนี้ มีสองหม้อแน่ะ”
เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ “หอมมาก!”
เมื่อเขาหาบของเข้าไปใกล้ร้าน ลูกค้าที่นั่งอยู่รอบโต๊ะก็ได้กลิ่นหอมไปด้วย
“เจี่ยงเสี่ยวเกอ กลิ่นหอมนี้คงเป็นอาหารใหม่ของร้านพวกเจ้ากระมัง?”
“ใช่แล้ว นี่คืออาหารใหม่ของที่ร้าน รสชาติอร่อยยิ่ง ข้ารับประกันได้เลยว่าพวกเจ้าต้องไม่เคยกินอะไรที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนแน่นอน” เจี่ยงโหย่วเซิงวางหาบลง ทันใดนั้นก็มีคนหลายคนห้อมล้อมเข้ามา
พวกเขายื่นคอยืดยาว อยากเห็นว่าในหาบนี้มีอะไร
น่าเสียดายที่ได้เห็นเพียงหม้อเคลือบดินเผาดำปี๋ ไม่เห็นว่าข้างในคือของดีอันใด
“ไอ้หยา ไม่ต้องใจร้อน พวกข้าเอาของออกมา พวกเจ้าก็ได้รู้แล้ว” พี่เป้าส่งเสียงบอกให้ทุกคนถอยออกไป
ไม่จำเป็นต้องให้เจี่ยงโหย่วเซิงทำอะไรก็มีคนเข้ามาช่วยเหลือ
เจี่ยงโหย่วเซิงกลัวว่าพวกเขาจะทำผิดพลาด จึงรีบกำชับว่าหม้อใบไหนคือหมูสามชั้น ใบไหนคือเนื้อหมูธรรม
