านที่ไปแล้ว
“ผักเบี้ยหินมีความสามารถในการเอาตัวรอดแข็งแกร่งมาก เป็นผักป่าที่พบเห็นได้บ่อยที่สุดตามพื้นดิน รสชาติเปรี้ยวนิดๆ เอามายำอร่อยที่สุด นอกจากกินได้แล้ว ผักเบี้ยหินยังใช้เป็นยาสมุนไพรได้ด้วย”
ผู้ชมก็ไม่รู้สึกเบื่อเลยสักนิด ตรงกันข้ามทุกคนกลับรู้สึกว่ามันน่าสนใจมาก แถมยังได้ความรู้ด้วย!
“เพราะแบบนี้คนโบราณถึงได้บอกว่า อาศัยป่าหากินกับป่า อาศัยน้ำหากินกับน้ำ ไม่ว่าของที่วิ่งอยู่บนเขาหรือว่ายอยู่ในน้ำ ของอร่อยมีเยอะมาก แต่ก็ใช่ว่าทุกอย่างจะกินได้ทั้งหมด อย่างเช่นอันนี้…”
หลินจือไป๋ มองไปที่เห็ดชนิดหนึ่ง
เห็ดป่าต้นนี้มีหมวกสีแดงก้านสีขาว สีสันสดใสมาก ให้ความรู้สึกเหมือนว่ามันต้องอร่อยแน่ๆ หน้าตาดูดีกว่าเจี้ยนโสวชิงเยอะเลย เริ่มมีคอมเมนต์ถามแล้วว่าอันนี้อร่อยมากเลยใช่ไหม
หลินจือไป๋ หยิบมือถือออกมาถ่ายรูปเห็ดแดงนี้แล้วร้องเพลงว่า
“ร่มแดงแดง ก้านขาวขาว กินเสร็จก็นอนยาวบนกระดาน นอนในโลงฝังบนเขา”
“ทั้งหมู่บ้านมากินข้าวที่บ้าน ในกับข้าวมีร่มแดงแดง กินเสร็จก็ไปฝังบนเขากันหมด…”
เพลงนี้ชื่อว่า ‘ร่มแดงแดงก้านขาวขาว’ ชาติก่อนหลายคนเคยได้ยิน แต่ในโลกนี้เพิ่งปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก ผู้ชมต่างอึ้งไปเลย!
‘พรืด!’
‘ขอเพลงโลกคนเป็นหน่อยได้ไหม?’
‘เพลงโคตรหลอน!’
‘นอนบนกระดานนี่คือตายใช่ไหม?’
‘สรุปคืออันนี้กินไม่ได้เหรอ?’
‘ขำจะตายแล้ว นี่มันเพลงอะไรเนี่ย?’
‘เพลงกล่อมเด็กสยองขวัญเหรอ?’
‘ช่วงไลฟ์นี้ใช้ได
