ักปราชญ์และกวีมากมายเลยพากันแต่งบทกวีให้มัน…”
นี่คือการให้ความรู้และเป็นการอวดภูมิด้วย แต่การอวดภูมิให้ความรู้แบบนี้ไม่มีใครรู้สึกต่อต้าน
เพราะสิ่งที่เขาพูดนั้น ผู้ชมส่วนใหญ่ไม่รู้เลย และความรู้เหล่านี้ก็เปิดหูเปิดตาให้ทุกคนได้จริงๆ!
‘ไม่เบาเลยนะเนี่ย!’
‘ดูเหมือนท่านมหาเศรษฐีจะมีความรู้มหาศาลเลย’
‘แค่หาผักป่า ถึงกับยกซือจิงกับฉูฉือออกมาเลย!’
‘ฮ่าๆๆๆ พวกนายไม่รู้ละสิ ท่านมหาเศรษฐีมีชื่อในวงการว่าฉูฉือด้วยนะ’
“ยังมีอีก”
หลังจากขุดจี้ไช้เสร็จ หลินจือไป๋ ก็หาผักป่าเจออีกหลายชนิด ทุกครั้งที่เจอผักป่าแต่ละชนิด หลินจือไป๋ ก็จะให้ความรู้กับทุกคน
“นี่เรียกว่าจวี้หมายไช้ เป็นผักป่าที่มีคุณค่าทางยาสูงมาก แคเอาไปหมักง่ายๆ ก็ทำเป็นผักกาดดองได้แล้ว หรือถ้าเอาไปอบแห้งก็ยังเอามาทำเป็นชาผักขมกับผักแห้งได้อีก ไว้ผมจะสาธิตวิธีทำให้ดู ตอนนี้เก็บไปก่อนแล้วกัน”
‘ทำไมท่านมหาเศรษฐีรู้จักไปหมดเลย!?’
‘นี่มันผู้เชี่ยวชาญด้านพฤกษศาสตร์ชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ!’
‘ถ้าแค่ครั้งสองครั้งก็ว่าไปอย่าง แต่เจอพืชหลายชนิดติดต่อกันแล้ว หลินจือไป๋ อธิบายรายละเอียดได้หมดแบบนี้น่ากลัวมากเลยจริงๆ!’
คนธรรมดาขึ้นเขาเรียกชื่อพืชได้สักสองสามอย่างก็นับว่าเก่งแล้ว!
ถึงขั้นต่อให้เป็นคนในพื้นที่ ความสามารถในการแยกแยะก็อาจไม่เก่งเท่า หลินจือไป๋ ด้วยซ้ำ!
“นี่เรียกว่าผักเบี้ยหิน”
หลินจือไป๋ เปลี่ยนไลฟ์สดของตัวเองกลายเป็นรายการให้ความรู้นอกสถ
