“ช่วงนี้ฝนไม่ตก แต่ถ้าฝนตกลงมาสักรอบ จุดสีขาวบนร่มสีแดงจะหายไป และจะดูคล้ายกับเห็ดระโงกที่กินได้มาก ดังนั้นถ้าทุกคนไปเที่ยวป่า ห้ามเก็บเห็ดชี้ซั้วเด็ดขาด พิษของมันรุนแรงมาก แค่ประมาณสิบห้าดอกก็ทำให้เสียชีวิตได้แล้วครับ”
หลินจือไป๋ อธิบายเช่นนี้ เพลงร่มแดงแดงก้านขาวขาวกินเสร็จนอนบนกระดาน เห็ดที่เป็นตัวแทนของเพลงนี้ได้ดีที่สุดก็คือเห็ดคางคกนี่แหละ
“นอกจากเห็ดคางคกแล้ว…”
หลินจือไป๋ หาละแวกใกล้เคียงแถวนั้นต่อ ท้ายที่สุดก็เจอเห็ดสีขาวชนิดหนึ่ง
“อันนี้ก็อันตรายมากเหมือนกันครับ มาจากตระกูลอะมานิตา เรียกว่าเห็ดระโงกหินพิษ ฟังจากชื่อก็รู้แล้วใช่ไหมครับว่าไม่ใช่ของดี?”
หลินจือไป๋ เอ่ย “ตระกูลอะมานิตาในวงการเห็ดเรียกได้ว่าชื่อเสียงอันเหม็นโฉ่ พบเห็นได้บ่อยในชนบท รวมถึงบนเขานี่ก็มีไม่น้อยเลยครับ”
พูดไปพลาง หลินจือไป๋ ก็เดินวนไปรอบๆ เพื่อคอยให้ความรู้เรื่องตระกูลอะมานิตากับทุกคน
“นี่เรียกว่าเห็ดระโงกหินพิษสีชมพูอ่อน… นี่เรียกว่าเห็ดระโงกหินพิษลายเทา… นี่คือเห็ดระโงกหินพิษหมวกเหลือง… ส่วนที่ดูเหมือนเห็ดหอมมากนี่คือเห็ดระโงกหินพิษสีขาว ตระกูลอะมานิตาไม่ค่อยมีพวกใจดีเท่าไหร่ ถึงจะเหมารวมหมดไม่ได้ก็เถอะ”
‘แม่เจ้า!’
‘พวกนี้มันยาพิษธรรมชาติทั้งนั้นเลยนะเนี่ย!’
‘โชคดีนะที่ฉันไม่มีนิสัยกินเห็ดมั่วซั่ว’
‘ไอ้อะมานิต้าอะไรนี่หลังบ้านฉันขึ้นเพียบเลย!’
‘ท่านมหาเศรษฐีเก่งจัง ของพวกนี้แค่ชื่อฉันยังจำไม่ได้เลย
