น่าเสียดายไปหน่อยที่เกมนี้จับเพื่อนร่วมทีมไม่ได้…
ขณะที่เดินผ่านคอกแกะ จู่ๆ หลินจือไป๋ก็เห็นเงาของช่างภาพวูบผ่านไป ปกติช่างภาพจะวิ่งตามแขกรับเชิญ นี่มีใครซ่อนอยู่ในคอกแกะเหรอ?
ใจเด็ดจริงๆ หลินจือไป๋รีบย่องเข้าไปทันที และก็เห็นเด็กสาวคนหนึ่งกำลังนั่งตัวสั่นอยู่ท่ามกลางฝูงแกะจริงๆ
“อาจารย์หนิงหลิง?”
หลินจือไป๋เป็นฝ่ายทักก่อน เธอคือหนิงหลิงจากกลุ่มสีเหลือง หนิงหลิงหันกลับมาพบว่าเป็นทีมงานที่เรียกเธอ จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
“มีอะไรเหรอคะ?”
“พวกเราติดต่อฉีเจียนเจียกับฉินเลี่ยนไม่ได้เลยครับ พวกเธอน่าจะวิ่งออกนอกเขตพื้นที่เกมไปแล้ว คุณเห็นไหมว่าพวกเธอไปทางไหน?”
“อาจารย์เจียนเจียไม่ได้หลบอยู่หลังบ้านสีขาวเหรอคะ?”
หนิงหลิงพูดไปด้วยสัญชาตญาณก่อนจะฉงนใจ “จะติดต่อไม่ได้ได้ยังไงคะ แขกรับเชิญทุกคนต่างก็มีทีมงานตามถ่ายอยู่…”
“โอเคครับผมเข้าใจแล้ว”
หลินจือไป๋กลับมาพูดด้วยเสียงปกติ “ขอบคุณสำหรับเหรียญดอกท้อนะครับอาจารย์หนิง”
หลังจากตบไหล่หนิงหลิงเบาๆ หลินจือไป๋ก็เดินจากไปพร้อมรอยยิ้ม ทิ้งให้อีกฝ่ายงุนงงนิ่งงัน ได้ยินเสียงประกาศจากลำโพงว่าตัวเองถูกคัดออก ไม่กี่วินาทีต่อมาหนิงหลิงถึงได้สติว่าเกิดอะไรขึ้น ตะโกนไล่หลังหลินจือไป๋ไปว่า
“คุณมันเจ้าเล่ห์ซะจริง มิน่าอิงอิงถึงบอกว่าคุณเป็นจอมขูดรีด ถึงขั้นปลอมตัวเป็นทีมงานเลยเหรอเนี่ย อ๊ากกกกก ฉันอุตส่าห์ทนอยู่ในคอกแกะมาตั้งนาน!”
ในคอกแกะกลิ่นเหม็นตลบ หนิงหล
