หน่อย นึกไม่ถึงเลยว่าจะยังจะเก็บเงินอีก ยังไงซะเวลาปกติพวกเธอก็วางมันทิ้งไว้เฉยๆ นี่นา!
“ไม่เอาก็ตามใจ ฉันเล่นเองก็ได้” ยังไงบาสเกตบอลก็เป็นรางวัลพิเศษอยู่แล้ว เย่อิงไม่ได้รีบร้อนอะไร
ฉีเทียนเหวินพูดอย่างอดไม่ได้ “ฉันเช่าเอง! บ่ายนี้ใครจะเล่นบาสมาหารกัน!”
“ผม” โจวหานจิ้นเริ่มสนใจขึ้นมา
กู้สิงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วบอกว่า “ผมด้วย”
หลานเหย่กล่าวด้วยรอยยิ้ม “บวกผมด้วยคน”
หลินจือไป๋กำลังเดิมพันกับแรงดึงดูดของลูกบาสที่มีต่อแขกรับเชิญชายอยู่นั่นเอง ดูจากตอนนี้แล้วคนพวกนี้ชอบเล่นบาสจริงๆ ด้วย ต่อไปเขาก็สามารถอาศัยการเก็บค่าเช่าลูกบาสหาเงินเล็กๆ น้อยๆ ได้แล้ว เพราะยังไงนี่ก็คือลูกบาสเพียงลูกเดียวในเขาลี่ซาน มีความหมายไม่ธรรมดา
“บ่ายนี้ไม่มีกิจกรรม ทุกท่านสามารถพักผ่อนได้ตามอัธยาศัย แต่สำหรับชาวบ้านที่เหรียญดอกท้อเหลืออยู่ไม่มาก ผมขอแนะนำด้วยความจริงใจว่าบ่ายนี้ทุกท่านลองเดินไปดูรอบๆ ว่ามีงานไหนที่เหมาะกับตัวเองบ้างนะครับ”
ผู้กำกับหวงถิงเอ่ยเตือนทุกคน ถึงจะผ่านไปเพียงสองวันแต่ก็เริ่มมีคนที่มีเหรียญดอกท้อไม่พอใช้แล้ว
“ฉันต้องหางานทำแล้ว!”“ผมก็ต้องทำงานเหมือนกัน!”
คนส่วนใหญ่ตัดสินใจว่าจะทำงานอย่างจริงจังในตอนบ่าย ส่วนคนที่เล่นบาสก็ถูกทุกคนจัดเข้ากลุ่มพวกขี้เกียจไปโดยปริยาย
“จอมขูดรีดแล้วคุณละ?” เย่อิงหันไปมองหลินจือไป๋
หลินจือไป๋บอกว่า “ผมไม่มีอะไรต้องทำครับ”
ในฐานะมหาเศรษฐีแห่งเขาลี่ซานแน่นอนว
