ินจือไป๋ไม่อยากได้แบดมินตัน ผู้กำกับเตือน “ขอให้กลุ่มสีน้ำเงินตกลงความเห็นเป็นเอกฉันท์ด้วยครับ”
เย่อิงกระซิบอ้อน “จอมขูดรีด ฉันอยากตีแบดนะ…”
เห็นได้ชัดว่าเย่อิงเองก็รู้ว่าตอนนี้หลินจือไป๋คือพี่ใหญ่ของกลุ่มสีน้ำเงิน เกมรอบนี้ก็เป็นเขาที่พาให้ทีมชนะ ดังนั้นไม้แข็งไม่ได้ผลก็ได้แต่ใช้ไม้อ่อน
“งั้นผมถามคุณหน่อย” หลินจือไป๋เอ่ย “คุณอยากได้เงินหรืออยากตีแบด?”
เย่อิงตอบ “งั้นเรื่องหาเงินก็ต้องสำคัญกว่าอยู่แล้ว…”
หลินจือไป๋กระซิบเบาๆ “งั้นก็เลือกบาส เอาไว้ปล่อยให้แขกรับเชิญกลุ่มอื่นเช่าไปเล่น นอนรอรับเหรียญดอกท้อได้ทุกวัน ไม้แบดนะพังง่าย ส่วนลูกบาสค่อนข้างอึดกว่าเยอะ เอ๊ะ?”
ดวงตาของเย่อิงเป็นประกาย เหมือนจะจริงแฮะ!
หานเยว่ซวงและอูซวงตัดสินใจได้ทันที “งั้นพวกเราเลือกบาสเกตบอลค่ะ!”
“ตกลงครับ มอบลูกบาสเกตบอลให้พวกคุณ ขอแสดงความยินดีกับกลุ่มสีน้ำเงินอีกครั้งที่ชนะเกมในวันนี้ครับ”
ทีมงานมอบลูกบาสเกตบอลให้กลุ่มสีน้ำเงินหนึ่งลูก เย่อิงกอดมันไว้ในอ้อมอกแน่น ไม่ต้องบอกเลยว่าดีใจขนาดไหน แขกรับเชิญชายจากกลุ่มอื่นๆ หลายคนต่างจ้องมองลูกบาสเกตบอลอย่างปรารถนา
“อยากเล่นเหรอ?” เย่อิงเดาะลูกบาสอย่างเก้ๆ กังๆ สองสามทีก่อนจะเอ่ยยิ้มตาหยีว่า “บาสเกตบอลให้พวกนายเช่าได้นะ วันละห้าเหรียญดอกท้อ!”
“แพงเกินไปแล้ว!” ทุกคนได้ยินแล้วถึงกับตัวชา ทำไมกลุ่มสีน้ำเงินถึงได้เจ้าเล่ห์ขนาดนี้เนี่ย!
ทุกคนอยากขอยืมลูกบาสไปเล่นสัก
