ครับ”
แปะ แปะ แปะ ท่ามกลางเสียงถอนหายใจระงม แขกรับเชิญสิบเอ็ดคนต่างพากันส่งเหรียญดอกท้อให้หลินจือไป๋คนละสามเหรียญ ก็หมายความว่าหลินจือไป๋อาศัยการจับแกะคว้าชัยจนได้เหรียญดอกท้อมาถึงสามสิบสามเหรียญ!
คนอื่นๆ มีทั้งได้กำไรและขาดทุน คนส่วนใหญ่จะขาดทุน แน่นอนว่าคนที่ได้กำไรก็ไม่ได้กำไรมากมาย เพราะเงินก้อนโตในรอบนี้ถูกหลินจือไป๋กวาดไปหมดแล้ว เหรียญดอกท้อตั้งสามสิบสามเหรียญเชียวนะ รายได้ของหลินจือไป๋ทำเอาแขกรับเชิญทุกคนตาร้อนผ่าว
“หลินจือไป๋ ตอนนี้คุณกลายเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเขาลี่ซานแล้วนะ”
“ก็เป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งมาตลอดไม่ใช่เหรอ?”
“ตอนนี้ยิ่งเป็นหนักเข้าไปใหญ่”
“หมอนี่รวยเกินไปแล้ว!”
“เหรียญดอกท้อมีมากกว่าฉันสองเท่ากว่าๆ เลย!”
แม้แต่เย่อิงยังอยากได้จนน้ำลายสอ มือเล็กๆ โบกไปมา “จอมขูดรีด แบ่งส่วนแบ่งให้เพื่อนร่วมทีมหน่อยเป็นไง?”
“ไม่ให้”
หลินจือไป๋ปฏิเสธทันควัน เย่อิงส่งเสียงฮึดฮัด “เชอะ!”
หานเยว่ซวงเอ่ยอย่างคาดหวัง “ผู้กำกับคะ คุณบอกว่าถ้าได้ที่หนึ่งจะมีรางวัลจากทีมงานใช่ไหมคะ?”
“ใช่ครับ” ผู้กำกับยิ้มกล่าว “รางวัลมีให้เลือกอย่างใดอย่างหนึ่งครับ อย่างแรกคือบาสเกตบอล อย่างที่สองคือชุดไม้แบดมินตันพร้อมลูกขนไก่”
“ฉันจะเอาแบดมินตัน!”
เย่อิงถึงกับใจสั่นหวั่นไหว บนเขาลี่ซานที่กันดารขนาดนี้ไม่มีกิจกรรมบันเทิงอะไรเลย ถ้าได้ไม้แบดมินตันมาสักคู่ ต่อไปก็ตีแบดเล่นกันได้แล้ว
“เอาบาสเกตบอลครับ”
หล
