วิต แค่กินข้าว
แต่ท่าทางมีความสุขอย่างกับกินยาโด๊ปเข้าไปงั้นแหละ ใครจะไปทนไหว?
ที่แน่ๆ คือจูอู๋ทนไม่ไหวแล้ว
หลินจือไป๋ยิ้ม “คุณก็ห้าเหรียญเหมือนกัน!”
หึๆ เพื่อที่จะล่อลวงพวกขี้เหนียวสามคนนี้
หลินจือไป๋ถึงกับตั้งใจเรียนทักษะการทำอาหารมาโดยเฉพาะ ต้องถอนทุนคืนให้ได้!
แน่นอน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือปริมาณอาหารพวกนี้
หลินจือไป๋กินคนเดียวไม่หมด เขาไม่ใช่คนกินจุขนาดนั้น
“ห้าเหรียญก็ห้าเหรียญ!”
จูอู๋ยอมสยบแล้ว เธอพุ่งเข้าไปแทะซี่โครงทันที
ทันทีที่อาหารเข้าปาก จูอู๋ก็เข้าใจทันทีว่าทำไมหานเยว่ซวงถึงได้สิ้นท่าขนาดนั้น
ใช่ว่าไม่เคยกินซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานมาก่อน
แต่ทำไมที่หลินจือไป๋ทำมันถึงได้อร่อยขนาดนี้กันนะ!
จูอู๋ยิ่งกินก็ยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งท่วงท่ากิริยาก็ลืมไปเสียสนิท
ใช้มือหยิบขึ้นมาแทะ ไม่สนว่ามือจะเปื้อนน้ำมันแวววาว
เย่อิงถึงกับอึ้ง หรือว่าเธอจะต้องกินอกไก่แห้งสาก นั่งมองสามคนนี้กินอย่างเอร็ดอร่อย?
อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?
เธอลอบกลืนน้ำลาย แล้วเอ่ยอย่างยากลำบาก “ฉันขอลองชิมหน่อย…”
“จ่ายเงินมาครับ”
หลินจือไป๋ยิ้มตาหยี
เย่อิงเอ่ยอย่างฝืนๆ “ก็ชิมดูก่อนไง”
“ไม่ได้ครับ”
หลินจือไป๋ปฏิเสธทันควัน “ของมีจำกัด ห้าเหรียญดอกท้อ เหรียญเดียวก็ขาดไม่ได้”
“จอมขูดรีด! ในหัวคุณนี่มีแต่เรื่องเงินจริงๆ…”
เย่อิงบ่นอย่างบ้าคลั่ง แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ท้องเจ้ากรรมดันส่งเสียงร้องโครกครากออกมา
“กินเสร็จแล้วจะให
