่มไง ให้พวกนั้นหิวตายไปเลย!”
ตอนแบ่งห้องพักวันนี้ ผู้กำกับได้ตั้งกลุ่มแชทขึ้นมา
แขกรับเชิญทุกกลุ่มต่างอยู่ในนั้น เพื่อความสะดวกในการสื่อสาร
และเย่อิงคงเป็นประเภทว่าตนเคยเปียกฝนมาก่อน เลยอยากฉีกร่มของคนอื่นให้ขาดไปด้วย
หลินจือไป๋รู้สึกว่ามันเรียกความหมั่นไส้เกินไป
เลยแอดเฟรนด์กับเย่อิงแล้วส่งรูปให้อีกฝ่ายเป็นการส่วนตัวแทน
“เฮะๆๆ!”
เย่อิงหัวเราะ ใช้ทักษะโฟโต้ช็อปอย่างช่ำชอง
เพิ่มฟิลเตอร์ให้กับอาหารทั้งสองจานดูน่ากินยิ่งขึ้น จากนั้นก็ส่งเข้าในกลุ่มใหญ่ทันที
วินาทีต่อมา กลุ่มใหญ่แทบระเบิด!
โจวหานจิ้น : [????]
ฉีเทียนเหวิน : [อย่ามาปล่อยพิษในกลุ่มสิ!]
เย่จวินจี่ : [บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสพริกไทยในมือฉันหมดความหอมไปเลย]
หนิงหลิง : [อิงอิง เธอรู้ไหมว่าเธอทำเกินไปแล้ว ใครเป็นคนทำนะ!]
เย่อิง : [ก็เชฟหลินน่ะสิ! อร่อยสุดๆ ไปเลย! หอมจนเคลิ้มไปหมดแล้ว!]
หลานเหยา : [มีแต่เมนูหนักๆ ทั้งนั้นเลย ทำไมดูน่ากินกว่าสเต็กของฉันอีก?]
จางซีหยาง : [ฉันเลือกกลุ่มผิดจริงๆ!]
กู้สิง : [กลุ่มสีน้ำเงินของพวกเธยังขาดคนทำความสะอาดไหม?]
หลี่เซียว : [!!!!]
ฉินเลี่ยน : [ไม่เล่นตามกติกาเลย!]
ตอนนี้เป็นช่วงเวลาอาหารเย็น สมาชิกแทบทุกกลุ่มต่างกำลังกินมื้อค่ำกันอยู่
เมื่อนึกถึงวัตถุดิบที่คนส่วนใหญ่ซื้อไป ก็รู้ได้ว่ามื้อนี้คงจะดูรันทดมากทีเดียว
จู่ๆ มาเห็นกลุ่มสีน้ำเงินกินดีอยู่ดีขนาดนี้ ทุกคนต่างก็รู้สึกเสียสมดุลในใจ
แทบจะก
