ั่วโมโหเข้าให้แล้ว!
ปากที่อ้ากว้างแผดคำรามราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง บดขยี้สั่งสอนให้รู้ซึ้งถึงความจริงอย่างสมบูรณ์!
“อ๊าอาอ๊าอาอ๊าอาอาอา~~~”
ทุกคนต่างกำลังดื่มด่ำอย่างถึงที่สุด มีเพียงทุเรียนระเบิดที่ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ท่ามกลางความเจ็บปวด ถึงขั้นเริ่มอธิษฐานให้การดวลครั้งนี้จบลงตอนนี้เลย!
จบแล้วเขาจะรีบหนีไป!
หนีไปจากฉินโจว ไปให้ไกลแสนไกล หนีไปในชั่วข้ามคืน แบกรถไฟหนีไปเลยก็ยังได้ ชาตินี้เขาไม่อยากเจอเทพดาราร้อยลักษณ์อีกแล้ว อยู่เป็นหนึ่งในสี่จตุรเทพที่ฉีโจวอย่างสงบสุขไม่ดีเหรอ!
ดูเหมือนคำอธิษฐานจะได้รับคำตอบ
ในที่สุด!
ในที่สุด!
การร้องเพลงของเทพดาราร้อยลักษณ์ก็จบลงแล้ว!
ทุเรียนระเบิดที่จิตใจพังทลายไปแล้วถอนหายใจเฮือก ถึงได้เพิ่งพบว่าแผ่นหลังของตนเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเรียบร้อยแล้ว เขาไม่เคยคิดเลยว่าแค่ฟังเพลงเพลงเดียวจะสร้างความกดดันได้มหาศาลขนาดนี้!
“เทพดาราร้อยลักษณ์!”
“เทพดาราร้อยลักษณ์!”
“เทพดาราร้อยลักษณ์!”
ทั่วทั้งฮอลล์ หรือแม้แต่ทั่วทั้งฉินโจว ต่างก็มีคนตะโกนเรียกชื่อนี้อย่างสุดเสียง!
หลี่เซียวปรบมือแรงจนเจ็บ!
ฉินเลี่ยนรู้สึกชาไปทั้งตัว!
ส่วนจางซีหยางหันไปมองเจ้าชายกบโจวหานจิ้นที่ต้องดวลรอบตัดสินกับเทพดาราร้อยลักษณ์ ก็พลันหัวเราะจนปวดท้อง!
โชคดีจริงๆ ที่ตนแพ้!
โชคดีจริงๆ ที่ไม่ได้เข้ารอบชิง!
ใครอยากจะแข่งกับเทพดาราร้อยลักษณ์ก็เชิญตามสบายเลย!
ยังไงตนก็ไม่อยากเจอคู่ต่อสู้แบบน
