บทที่ 485 พี่น้องที่คุยกันไม่ถูกคอ
“รีบใช้ขนาดนี้เลย?”
“การค้าขายแน่นอนว่ายิ่งเร็วก็ยิ่งดี” เย่อวี๋หรานขอน้ำจากพวกเขา แล้วหยิบพู่กันที่ใส่ไว้ในกระบอกไม้ไผ่ออกมา
ก่อนออกจากเรือนมา นางเอาพู่กันไปจุ่มหมึกเตรียมไว้แล้ว เนื่องจากต้องออกมาข้างนอกจึงปล่อยให้แห้งเสียก่อน
ตอนนี้แค่แตะน้ำเล็กน้อยก็สามารถใช้เขียนได้เลย
เย่อวี๋หรานเตรียมการมาเรียบร้อยแล้ว ถ้านางพกตลับหมึกออกมาด้วยคงไม่สะดวกเท่าใดนัก ทั้งยังค่อนข้างฟุ่มเฟือย ถ้าเขียนตัวอักษรแค่ไม่กี่ตัว พู่กันที่จุ่มหมึกเตรียมเอาไว้เช่นนี้ก็เพียงพอต่อการใช้งานแล้ว
แต่ถึงจะเป็นเช่นนี้ เย่อวี๋หรานก็ยังคิดว่าไม่ค่อยสะดวก นางเสียดายยิ่ง ถ้าอยู่ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดก็คงไม่ต้องยุ่งยากเช่นนี้
ครั้นเห็นเย่อวี๋หรานเขียนอักษรต่อหน้าต่อตาพวกเขา สองสามีภรรยาก็เบิกตากว้าง รู้สึกทึ่งอย่างยิ่ง
ได้ยินเสียงร่ำลือถึงความสามารถของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์มานานแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเรื่องจริง!
ไม่แปลกเลยที่หลายปีมานี้สามารถข่มจูเหล่าโถวเอาไว้ได้อยู่หมัด ผู้ใดให้คนเขามีความสามารถเช่นนี้เล่า
“พวกเจ้าเพิ่งทำการค้าแบบนี้เป็นครั้งแรก พวกเราตกลงกันที่ราคาถูกกว่าท้องตลาดสามเหรียญก็แล้วกัน หมายความว่าเดิมทีหมูสามชั้นราคาชั่งละยี่สิบเหรียญ พวกเจ้าหาวิธีเจรจาให้ได้ชั่งละสิบเจ็ดเหรียญให้ข้าก็พอแล้ว”
“นอกจากนี้ ข้ายังเอาเนื้อหมูแบบทั่วไปด้วย ก็คือแบบที่ชั่งละสิบหกเหรียญ พวกเจ้าหาทาง
