บทที่ 484 เจรจาซื้อเนื้อหมู
ไม่แปลกที่เขาจะประหลาดใจ เพราะเขากับเย่อวี๋หรานไม่ได้เกี่ยวข้องอันใดต่อกัน สองครอบครัวไม่ได้ไปมาหาสู่กันเลยสักนิด
“แน่นอนว่าข้ามีเรื่องดีมาหารือกับเจ้า เจ้าคงไม่คิดจะให้ข้าพูดข้างนอกหรอกนะ?”
คนขายเนื้อแซ่หลี่จึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองยังไม่ได้เชิญอีกฝ่ายเข้ามาในเรือนก็ค่อนข้างเกรงใจอยู่บ้าง จึงรีบเชื้อเชิญเย่อวี๋หรานเข้าไปข้างใน
“แม่เจ้าเล็ก แม่เจ้าเล็ก! รีบออกมาเร็วเข้า จูต้าเหนียงมาหา”
ภรรยาของคนขายเนื้อแซ่หลี่ได้ยินเสียงเรียกจึงจูงลูกน้อยเดินออกมาจากท้ายเรือน
“ขอโทษด้วย จูต้าเหนียง ข้าพาลูกไปเก็บผักอยู่ท้ายเรือนจึงไม่ได้ยิน…”
“จูต้าเหนียงมาได้สักครู่แล้วกระมัง?”
“เชิญนั่ง ๆ ข้าให้หลานสาวเอาน้ำมาให้”
ภรรยาของคนขายเนื้อจะมากน้อยก็รู้สึกกลัวเย่อวี๋หรานอยู่บ้าง ถึงอย่างไรหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ฉายานี้ก็มีน้ำหนักทีเดียวในหมู่บ้านย่านนี้
นางสั่งความหลานสาวคนโตไปพลางสังเกตเย่อวี๋หรานไปพลาง มองหาว่าได้พกอะไรมาด้วยหรือไม่
นางไม่ได้อยากได้สิ่งของของผู้อื่น แต่กลัวว่าเย่อวี๋หรานจะแอบซุกมีดหรืออะไรทำนองนี้มาด้วยต่างหาก
สิ่งที่นางได้ยินบ่อยที่สุดในเรื่องเล่าเกี่ยวกับหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ก็คือ หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ชักมีดออกมา เพียงฉับเดียวก็…
ครั้นเห็นว่าแม้แต่ตะกร้าก็ไม่ได้เอามาด้วย มองอย่างไรก็ไม่คล้ายว่าจะพกมีดมา นางจึงค่อยโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง
“ไม่เป็นไร ข้าเพิ่งมาถึงนี่เอง มาถ
