บทที่ 483 ท่านช่างทะเยอะทะยานยิ่งนัก
“กิน กิน กิน รู้จักแต่กิน”
“นอกจากเรื่องกิน พวกเจ้าทำอะไรเป็นบ้าง?!”
ครั้นเผชิญหน้ากับโทสะของพี่เป้า เจี่ยงโหย่วเซิงและผู้ตรวจสอบบัญชีเฉินก็ยอมรับความผิดโดยดุษณี ส่วนว่าจะปรับปรุงแก้ไขหรือไม่ นั่นก็ไม่ทราบแล้ว
พี่เป้าด่าไปหลายประโยคแล้วก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับพวกเขาดี
“จะพูดอย่างไร ข้าก็เป็นพี่ใหญ่ของพวกเจ้า พวกเจ้าก็ไม่รู้จักดูแลข้าสักหน่อย?”
เจี่ยงโหย่วเซิงเอ่ยเสียงเบาหวิว “ไม่อย่างนั้น คราวหน้าพวกข้าเหลือไว้ให้พี่ใหญ่หนึ่งชิ้นดีไหม?”
พี่เป้าถลึงตาใส่
เจี่ยงโหย่วเซิงหดคอ “หรือสองชิ้นดี?”
“ไสหัวไปเลย!” พี่เป้ากล่าวอย่างเกรี้ยวกราด “จูต้าเหนียงก็อยู่ด้วย แต่ละคนทำตัวเหิมเกริม ไม่รู้จักบันยะบันยังเสียบ้าง”
เจี่ยงโหย่วเซิงพึมพำ “จูต้าเหนียงไม่ใช่คนไม่ดีเสียหน่อย!”
“พูดมากไม่เข้าเรื่อง!”
เจี่ยงโหย่วเซิงหัวเราะแหะ ๆ หลบไปข้าง ๆ ทันที
ตั้งแต่ต้นจนจบ ผู้ตรวจสอบบัญชีเฉินล้วนไม่พูดอะไร พูดน้อยกินมาก พูดน้อยลงหนึ่งคำก็จะได้กินมากขึ้นอีกชิ้น เข้าใจไหม?
เขาสัมผัสได้ถึงสายตาของเย่อวี๋หราน จึงขยิบตาให้นางพลางชี้ไปที่ริมฝีปาก เป็นความหมายว่าไม่ให้นางพูดออกมา
เย่อวี๋หรานยิ้มน้อย ๆ ทำเป็นมองไม่เห็น
“เป็นอย่างไรบ้าง พี่เป้า ของสิ่งนี้ไม่เลวกระมัง?” นางหันกลับไปถามพี่เป้า
พี่เป้าดื่มด่ำกับรสชาติที่ยังหลงเหลืออยู่ตรงปลายลิ้นแล้วกล่าวว่า “อืม อร่อยมาก แต่ว่ามีน้อย
