ที่สั่นสะเทือนผู้คน หรือการเรียกน้ำตาถึงขีดสุด มุกพวกนี้เทพดาราร้อยลักษณ์ก็ใช้ไปหมดแล้ว”
แต่ไม่เป็นไร เถียนเหวยยิ้มแล้วพูดว่า “ยังไงถึงรอบนี้จะแพ้ ก็ยังได้เข้ารอบชิงอยู่ดี”
จ้าวโยวเยว่พยักหน้าตาม “ก่อนหน้านี้เทพดาราร้อยลักษณ์ปล่อยไม้ตายตลอดเลย ชนะมาได้เรื่อยๆ แต่รอบนี้ทุเรียนระเบิดก็ปล่อยไม้ตายของตัวเองแล้วเหมือนกัน”
ด้านข้าง หานปัวกล่าวเบาๆ ด้วยอารมณ์ “นี่แค่รอบรองสุดท้ายเองนะ ทุกคนก็เริ่มปล่อยไม้ตายกันแล้ว ชิงแชมป์สัปดาห์หน้าคงต้องวัดกันด้วยรากฐานและบารมีที่สั่งสมมาแล้วละครับ!”
จากนั้นบรรยากาศในสตูดิโอก็ค่อยๆ เงียบสงัดลง เมื่อแสงไฟค่อยๆ มืดดับ หลินจือไป๋ยืนอยู่กลางเวที สายตาจ้องมองไปยังคนในครอบครัวของตนเองอีกครั้ง
เมื่อทุกอย่างพร้อมสรรพ หลินจือไป๋สูดลมหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นพยักหน้าให้วงดนตรีเบาๆ วินาทีต่อมา เสียงดนตรีดังขึ้น ผู้ชมเห็นชื่อเพลงบนหน้าจอขนาดใหญ่ อักษรสี่พยางค์: รักแม่จริงๆ!
เมื่อพิจารณาว่ารอบก่อนเทพดาราร้อยลักษณ์ร้องเพลง ‘คุณพ่อ’ ไปแล้ว งั้นรอบนี้ก็น่าจะเป็นเพลงเกี่ยวกับแม่สินะ? ทุกคนคิดเช่นนั้น เพลงใหม่อีกแล้วเหรอ? และขณะที่ทุกคนกำลังครุ่นคิดไปแบบนั้นโดยอัตโนมัติ ทุกคนก็จะได้ยินเสียงเพลงที่สั่นสะเทือนจิตวิญญาณดังแว่วมาข้างหู
“มือคู่นั้นที่งดงามไม่อาจปรุงแต่ง คอยมอบความอบอุ่นอยู่เบื้องหลังเสมอ แม้จะพร่ำบ่น คอยตามห่วงใย ฉันกลับไม่เห็นคุณค่า น่าละอายแก่ใจ”
อ๊ะ! หานปัวตะ
