ลึงอึ้ง! หลี่เชียวเงยหน้าขึ้นฉับพลัน! ฉินเลี่ยนปากอ้าตาค้าง!
จ้าวโยวเยว่อุทานว่า “นี่มัน…”
น้ำเสียงของเถียนเหวยสั่นเครือ “ภาษาฉี…”
ใช่แล้ว! ภาษาฉี!
รอบนี้เทพดาราร้อยลักษณ์ก็ร้องเพลงภาษาฉีเช่นกัน! สำเนียงการร้องที่เป๊ะตามมาตรฐาน การเปล่งเสียงที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ทำให้สีหน้าของผู้ชมทุกคนทั้งในฮอลล์และที่อยู่หน้าจอทั่วประเทศเปลี่ยนไปในพริบตา!
เป็นไปไม่ได้! ไม่ควรจะเป็นแบบนี้สิ! เทพดาราร้อยลักษณ์ก็พูดภาษาฉีเป็นเหรอ!? นายยังมีเรื่องให้ประหลาดใจอีกมากมายแค่ไหนกันเนี่ย!
ภายใต้หน้ากาก ทุเรียนระเบิดยิ่งเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ ราวกับเห็นผีตอนกลางวัน จ้องมองเทพดาราร้อยลักษณ์อย่างเหม่อลอย!
‘นายพูดภาษาฉีได้ยังไง! นายไม่ใช่นักร้องฉินโจวหรือไง! ทำไมภาษาฉีของนักร้องฉินโจวถึงได้มาตรฐานขนาดนี้เนี่ย!’
หลินจือไป๋ไม่ได้สนใจเลยว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร ตอนนี้เขาใช้เสียงจริงของตนเองอีกครั้ง เวลาอื่นอาจจะเล่นสนุกได้ มีแค่สัปดาห์นี้ที่เขาต้องใช้เสียงของตัวเอง!
“ตอนที่ฉันลุ่มหลงในเสียงดนตรี ถึงเธอไม่เคยชื่นชม แต่ความรักของแม่กลับมั่นคงไม่เคยจืดจาง มุ่งมั่นทลายความสับสนวุ่นวายในใจ เพื่อรอวันที่พระคุณนี้ได้ทดแทน ดังสายฝนวสันต์ที่ปลอบโยนหัวใจของฉัน ความอาทรตลอดชีวิตที่มอบให้มาโดยไม่เอ่ยคำพูดใดๆ”
ช่วงปีที่เจ็บปวดที่สุดเหล่านั้น หลินจือไป๋ไม่เคยลืมกำลังใจจากแม่เลย แม้ว่าเธอจะชอบล้อเลียนว่าเขาร้องเพลงเพี้ยน แต่นั่น
