ชั่ง ต่อให้หนึ่งชั่งได้ค่าเหนื่อยเพียงหนึ่งเหรียญ พวกเขาก็ยังสามารถหาเงินได้วันละสิบถึงยี่สิบเหรียญเชียวนะ
นี่เป็นการค้าเล็ก ๆ ที่ไหนกัน?!
เป็นการค้ารายใหญ่ต่างหากเล่า
เสี่ยวเอ้อร์ตามร้านอาหารในตำบลหนึ่งวันยังหาเงินไม่ได้เท่านี้เลย
“อื้ม! ช่วงแรกใช้น้อยหน่อย ช่วงหลังพอการค้าเริ่มดีขึ้นแล้วอาจได้ใช้มากกว่านี้” เย่อวี๋หรานยิ้ม “ถึงตอนนั้นคงไม่ได้ใช้แค่หมูสามชั้น แต่หัวหมูเอย หางหมูเอย เครื่องในหมู พวกนี้ก็คงได้ใช้ทั้งหมด แต่นั่นก็เป็นเรื่องราวหลังจากนี้ ข้าถึงได้บอกว่างานนี้ไม่ง่าย ช่วงแรกคงต้องลำบากบ้าง ทำเงินได้ไม่มาก ขอให้พวกเจ้าช่วยอดทนไปก่อน แต่ถ้าพวกเจ้าไม่เต็มใจ…”
ไม่รอให้นางพูดจบ สองสามีภรรยาก็ส่ายหน้ารัว ๆ แล้วพูดว่า “ไม่หรอก ต้องเต็มใจอยู่แล้ว พวกข้าแค่ต้องไปติดต่อซื้อเนื้อหมูมาให้เท่านั้นเอง จูต้าเหนียง เจ้าต้องการเท่าไหร่ อยากได้เนื้อส่วนไหนบ้าง เชิญบอกมาได้เลย พวกข้าจะต้องหามาให้เจ้าได้แน่นอน”
“ข้าต้องการปริมาณมาก ส่วนราคา พวกเจ้าต้องเจรจามาให้ถูกสักหน่อย ไม่อาจแพงกว่าราคาตามท้องตลาด เนื้อยังต้องคุณภาพดี ไม่อย่างนั้นข้าไม่เอาหรอกนะ”
“เจ้าสบายใจได้ จูต้าเหนียง ข้าจะต้องหาเนื้อคุณภาพดีมาให้เจ้าได้แน่นอน ส่วนเรื่องราคา เจ้าต้องการเนื้อหมูสิบถึงยี่สิบชั่ง ราคาย่อมต้องถูกลงอยู่แล้ว” คนขายเนื้อแซ่หลี่กล่าวอย่างมั่นใจ
ทำอาชีพคนขายเนื้อมานานเพียงนี้ คนขายเนื้อแซ่หลี่ย่อมมีเส้นสา
