หนียงหมายความว่า หลังจากนี้เนื้อหมูที่ครอบครัวพวกท่านใช้สำหรับค้าขายจะมาซื้อกับพวกข้าทั้งหมด?”
เย่อวี๋หรานพยักหน้า “ใช่แล้ว หมายความตามนั้น แต่ข้าต้องพูดให้ชัดเจนก่อนว่า การค้าขายก็เป็นเช่นนี้ ช่วงแรกคงยังทำเงินได้ไม่มาก ต้องลำบากไปก่อน หลังจากนั้นเมื่อเริ่มมั่นคงขึ้นแล้ว เจ้าถึงจะหาเงินได้มากขึ้นหน่อย”
“ชาวบ้านอย่างพวกเรามีใครไม่เคยทำงานหนักบ้าง? จูต้าเหนียง พวกข้าไม่กลัวความลำบาก ขอเพียงหาเงินได้ เจ้าพูดมาเถอะ เรื่องการค้านี้จะทำอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น” คนขายเนื้อแซ่หลี่กล่าวอย่างตรงไปตรงมา เขาตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว
ภรรยาของเขาพลุ่งพล่านใจอยู่บ้าง กล่าวอย่างยินดีว่า “ใช่แล้ว จูต้าเหนียง คนชนบทคนไหนไม่เคยทำงานหนักบ้าง? ถ้าไม่ทำเพราะกลัวความลำบากก็ไม่ใช่คนชนบทแล้ว ถ้าพูดให้ไม่น่าฟังสักหน่อย แรงฆ่าหมูของเขายามปกติก็ไม่ค่อยได้ใช้หรอก จะได้ใช้ก็เฉพาะช่วงข้ามปีเท่านั้นแหละ เก็บเอาไว้ก็เสียเปล่า ถ้าเจ้าสามารถหางานให้เขาทำได้ พวกข้าคว้าเอาไว้ยังแทบไม่ทัน”
“เจ้าพูดจริงหรือ ครอบครัวเจ้าจะซื้อเนื้อหมูจริง ๆ?” กล่าวถึงตอนท้ายยังถามย้ำอีกครั้งว่า “ต้องใช้เนื้อหมูทุกวันเลยหรือ?”
“ใช้ทุกวัน ช่วงแรกราวสิบถึงยี่สิบชั่ง ใช้หมูสามชั้นเสียเป็นส่วนใหญ่ ต้องมีทั้งเนื้อและมันหมู นำมาทำอาหารจึงจะไม่มันหรือเลี่ยนจนเกินไป อร่อยที่สุดแล้ว”
“สิบถึงยี่สิบชั่ง?!” สองสามีภรรยาสบตากัน
ใช้เนื้อหมูวันละสิบถึงยี่สิบ
