เรียนระเบิดค่อยๆ ชูไมโครโฟนขึ้น เมื่อเสียงกลองดังขึ้น ในที่สุดเขาก็ได้เอ่ยร้อง
“ความรักพลิ้วลอยตามลม วสันต์ใดเฉยชา ผู้ใดรักมั่นลึกซึ้ง ต่อให้โลกนี้เหน็บหนาวเพียงใด ไม่เอ่ยถึงความเจ็บช้ำในใจ พายุทรายกระจายบดบังผืนฟ้า เชื่อมโยงสองอุราทุกลมหายใจเข้าออก จดจำชั่วนิรันดร ชีวิตนี้แม้เป็นผู้มอบให้”
เพลงนี้มีชื่อว่า ‘แด่มารดา’ ตอนแรกที่เห็นชื่อเพลงนี้ ความจริงแล้วผู้ชมไม่ได้รู้สึกอะไรเลย เพราะวันนี้มีแต่เพลงแนวนี้เต็มไปหมด ทุกคนต่างคิดว่าทุเรียนระเบิดก็จะเดินตามแบบฉบับเดิม จนในใจแอบรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
แต่เมื่อน้ำเสียงของอีกฝ่ายดังขึ้น ทุกคนกลับพลันรู้สึกกระปรี้กระเปร่า ความสนใจในการฟังเพลงพุ่งขึ้นฉับพลัน!
ภาษาฉี! เป็นภาษาฉี!
แม้จะพูดถึงความรักของแม่เหมือนกัน เป็นสไตล์เรียกน้ำตาเหมือนกัน แต่พอเปลี่ยนเป็นอีกภาษาหนึ่ง ความรู้สึกแปลกใหม่ก็กลับมาทันที หัวใจที่เคยชาชินของทุกคนกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ดวงตาแต่ละคู่เริ่มเปล่งประกาย!
“อาก!”
“เพราะจังเลย!”
“เพราะสุดๆ เลย!”
“ภาษาฉีเพลงนี้ทำเอาเคลิ้มเลย!”
“ปกติไม่ค่อยถนัดฟังเพลงภาษาฉีเท่าไร แต่เพลงนี้ของทุเรียนระเบิดกลับให้ความรู้สึกต่างออกไปมาก!”
“ในที่สุดก็มีการแสดงที่พิเศษสักที ถึงจะยังเป็นสไตล์แบบนั้น แต่พอร้องด้วยภาษาฉี รสชาติมันอร่อยดีจริงๆ”
“ดังนั้นทุเรียนระเบิดคือหนึ่งในสี่จตุรเทพแห่งฉีโจวคนนั้นจริงๆ ใช่ไหม?”
“แน่นอนสิ!”
“ในที่สุดทุเรียนระเบ
