งใครร้องเพลง จะใช้เสียงจริงเลยหรือเปล่า?”
“เป็นไปได้นะ!”
“การแข่งขันมาถึงขั้นนี้ ทุกคนแทบจะถึงเวลาที่ต้องใช้เสียงจริงกันหมดแล้ว แต่เทพดาราร้อยลักษณ์ใช้เสียงคนอื่นก็ยังร้องได้ดี เพราะงั้นเสียงที่เขาใช้จะเป็นเสียงเจ้าตัวจริงๆ หรือเปล่าก็ยังบอกยาก หมอนี่ชอบปั่นหัวคนจะตาย!”
“จริงบ้างหลอกบ้าง ปนกันไปหมด!”
“แยกไมออกเลย!”
“ฉันตั้งตารอดูมากกว่าว่าเขาจะร้องเพลงอะไร”
“น่าจะเป็นเพลงเกี่ยวกับพ่อแม่เหมือนกันละมั้ง”
“นักร้องคนอื่นก็เลือกแนวนี้กันหมด แต่เทพดาราร้อยลักษณ์ไม่ชอบเดินตามใคร เขาอาจจะจงใจเลือกเพลงแปลกๆ มาร้องก็ได้!”
นี่แหละเทพดาราร้อยลักษณ์! หลังจากชมการแข่งขันมาหลายต่อหลายรอบ ผู้ชมต่างก็เริ่มจับทางได้แล้วว่า ตราบใดที่เป็นการแสดงของเทพดาราร้อยลักษณ์ อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น!
หลังเวทีห้องพักทีมสีแดง
สุนัขทิเบตกล่าว “สู้ๆ นะ!”
เจ้าชายกบถอนหายใจ “ฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่นายแล้ว”
ปลาคาร์ปน้อยก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน “คุณเป็นความหวังหนึ่งเดียวของทีมแดงแล้วนะคะ!”
หลินจือไป๋พยักหน้าไม่ได้พูดอะไร เดินมุ่งหน้าสู่เวทีทีละก้าว เพียงแต่สายตากลับกวาดมองไปทางที่นั่งผู้ชมโดยสัญชาตญาณ มองหาเงาร่างของคนในครอบครัว
เห็นแล้ว! พ่อแม่! พี่ชายพี่สาว!
พวกเขากำลังมองมา ถึงแม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าตนเป็นใครก็ตาม หลินจือไป๋ที่อยู่ใต้หน้ากากเผยยิ้มแล้วพยักหน้าให้วงดนตรีเบาๆ จากนั้นเสียงดนตรีก็ดังขึ้น พร้อมกับชื่อเพลงสองพยาง
