ว!”
“หลายวันมานี้ต้องเข้ากะวนไปสามกะทุกวันเลย!”
“ทำโอทีจนปวดหลังปวดเอวไปหมด แถมยังอดหลับอดนอนอีก!”
“ช่วยไม่ได้ ความต้องการ ‘One Piece’ ในตลาดมันสูงเกินไป ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาเราตีพิมพ์ไปตั้งหลายเล่ม จนสุดท้ายก็เติมสินค้าเข้าตลาดไม่ทัน”
“ไม่เป็นไร ช่วงนี้เงินโบนัสโอทีเยอะจะตาย!”
“ทนๆ เอาหน่อย พอเงินเดือนออกเราค่อยไปหาความสุขกัน”
“เฮ้อ ฉันต้องไปนอนชดเชยหน่อยแล้ว!”
“ฉันก็เหมือนกัน พรุ่งนี้ว่าจะขอลางาน!”
ขณะที่พนักงานกำลังคุยกัน จู่ๆ ผู้จัดการก็ปรากฏตัวขึ้น เขาตบมือเสียงดังเรียกความสนใจจากทุกคน ก่อนจะเอ่ยว่า
“ทุกคน ช่วงนี้ลำบากแล้วนะ! แต่ต้องขอโทษด้วย หลังจากนี้พวกเรายังต้องทำโอทีเพิ่มอีกสองสามวัน!”
“หา?” เหล่าคนงานหน้าถอดสี “ไม่ใช่ว่าเพิ่งทำเสร็จไปเหรอครับ ผลงานเรื่องไหนขาดตลาดอีกแล้ว?”
ผู้จัดการยิ้มพลางกล่าวว่า “ก็ยังเป็น ‘One Piece’ เหมือนเดิม”
เหล่าคนงานเบิกตากว้าง “พวกเราพิมพ์เพิ่มไปตั้งเยอะขนาดนั้นแล้วนะ…”
“ใกล้จะขายหมดอีกแล้ว” ผู้จัดการเองก็จนปัญญา “แค่เช้านี้วันเดียว ร้านหนังสือเจ้าใหญ่ๆ ก็เริ่มส่งออเดอร์เพิ่มมาอีกแล้ว ฉันรู้ว่าทุกคนเหนื่อย ดังนั้นการทำโอทีหลังจากนี้ ค่าล่วงเวลาของเราจะเพิ่มเป็นสามเท่า!”
“เชี่ย!” เหล่าคนงานพากันเวียนเกล้า!
ค่าโอทีสามเท่าน่ะมันก็น่าสนใจอยู่หรอก แต่ร่างกายจะไหวไหมเนี่ย ‘One Piece’ นี่เป็นมังงะที่โผล่มาจากไหนกันแน่! จะดังเกินไปแล้วมั้ง
คนเหล่านี
