มองว่าคนพวกนี้ขยันเกินไป
ในวงการส่วนใหญ่มีแต่พวกปลาเค็มที่อัปเดตเดือนละตอนสองตอนเท่านั้น แต่ในกรณีของหลินจือไป๋ ลำพังแค่ความขยันอย่างเดียวคงทำไม่ได้แน่ ถ้าไม่มีโปรจากระบบ ต่อให้เป็นเทพเซียนก็คงทำเรื่องเกินจริงขนาดนี้ไม่ได้
เป็นเช่นนี้ หลังจากวาดครบสามสิบตอนแล้ว หลินจือไป๋ก็เริ่มพิจารณาว่าจะนำไปลงตีพิมพ์ด้วยวิธีไหนดี ด้วยจำนวนหน้าและเนื้อหาในแต่ละตอนของ ‘One Piece’ ประมาณทุกสิบตอนน่าจะรวมเป็นฉบับรวมเล่มได้หนึ่งเล่มพอดี เขาควรจะหาสำนักพิมพ์การ์ตูนที่ไหนมาร่วมงานดีนะ…
“ฉันไม่ใช่เจ้าของสำนักพิมพ์ที่ใหญ่ที่สุดในฉินโจวหรอกเหรอ?”
หลินจือไป๋หลุดขำ เกือบเป็นเส้นผมบังภูเขาซะแล้ว ในฐานะเจ้าของสำนักพิมพ์อันดับหนึ่งของฉินโจว หากต้องการเผยแพร่ผลงานมังงะสักเรื่อง ไหนเลยต้องไปหาบริษัทสำนักพิมพ์ภายนอกมาร่วมงาน แค่หาชื่อสำนักพิมพ์ที่เชี่ยวชาญด้านการ์ตูนมาสักแห่ง แล้วให้รับผิดชอบธุรกิจมังงะในเครือสำนักพิมพ์เสินฮวาไปก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ?
เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินจือไป๋จึงโทรศัพท์ไปหาเริ่นเจียซุนและมอบหมายงานให้เขาไปจัดการ ตอนนี้เริ่นเจียซุนเป็นรองประธานสำนักพิมพ์เสินฮวา หมอนี่เคยเป็นคนของลุงสามมาก่อน แต่ตอนนี้ได้แปรพักตร์มาอยู่กับหลินจือไป๋เต็มตัวแล้ว และจัดการงานได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เป็นคนมีความสามารถ
หลินจือไป๋ไม่กังวลว่าเริ่นเจียซุนจะเสแสร้งสวามิภักดิ์ เพราะตอนนี้เขาเป็นเจ้าของสำนักพิมพ์เ
