บทที่ 481 เชิญกานอี้เซียนมากินข้าว
“เรื่องแบบนี้ต้องพิจารณาตามสถานการณ์ หากไม่ใช่แขกที่คุ้นเคยมากนักหรือเป็นการเยี่ยมเยือนที่ค่อนข้างเป็นทางการ การเตรียมสิ่งของมาด้วยก็ไม่มีที่ใดให้ตำหนิ แต่เจ้าคุ้นเคยกับครอบครัวข้าแล้ว ทั้งยังไม่ได้เพิ่งมาเป็นครั้งแรก ข้าเพียงแต่เชิญเจ้ามากินข้าวธรรมดา ๆ แต่เจ้ากลับหอบหิ้วห่อน้อยห่อใหญ่มาเรือนพวกข้า แบบนั้นจะกลายเป็นอะไรไป?” เย่อวี๋หรานยิ้มแล้วพูดต่อไปว่า “ถ้าเป็นอย่างนั้น ตกลงแล้วข้าเชิญเจ้ามากินข้าวที่เรือนด้วยความจริงใจ หรือคาดหวังสิ่งของที่เจ้าเอามาฝากกันแน่?”
กานอี้เซียนแก้ตัว “ข้าไม่ได้หอบหิ้วห่อน้อยห่อใหญ่มาเสียหน่อย แค่กระต่ายสองตัว…”
เย่อวี๋หรานหันกลับมามองเขาแล้วกล่าวว่า “ยังดีที่เป็นกระต่ายสองตัว ถ้าเป็นอย่างอื่น เจ้าคงไม่ได้เข้าประตูเรือนมาแล้ว”
ผู้ชายสกุลจูไม่ทราบว่าวันนี้จะมีแขกมาเยือน เมื่อเห็นกานอี้เซียนจึงค่อนข้างประหลาดใจ
“เอ๋ คุณชายกานมาแลกของที่เรือนพวกเราอีกแล้วหรือ?” จูซื่อถาม
“ไม่ใช่ วันนี้เขามากินข้าวที่เรือนเรา” เย่อวี๋หรานตอบ “วันนี้ทำของอร่อยไม่ใช่หรือ เขาเป็นคนเอาวัตถุดิบมาให้ ไม่เชิญเขามากินข้าวก็กระไรอยู่ จึงรั้งให้เขาอยู่กินข้าวด้วยกัน”
“ท่านเป็นคนเอามาหรอกหรือ?! รีบเข้ามาเร็วเข้า” รอยยิ้มบนใบหน้าจูซื่อกว้างกว่าเดิม “ข้าจะบอกให้นะ ฝีมือทำอาหารของท่านแม่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ขอเพียงท่านแม่เข้าครัวด้วยตนเองไม่มีที่จะไม่อร่อ
